Bihar Etxarri-Aranatzen egingo den herri galdeketa, SUBIRANOTASUN EKINTZA bat da.Hain sinple baina hain berebizikoa aldi berean. Bere erabakitzeko ardura, zirt edo zart, tinkoz gauzatzen duen herria, bere etorkizunaren kargu egiten den herria,aske prozesuan jarri da instant horretan bertan; beraz, askeen bidea hartu du Etxarri-Aranatzek, biharko herri galdeketan ospatuko duguna herritarren ta honenbestez HERRIAREN HITZA da, subiranoa izango baita bere etorkizuneko lehen pausuak erabakitzeko.

Espainiako gobernuak, berriz,” birus independentista” zabaltzeko arriskua ikusten du autodeterminazio ekimen honetan;eta horregatik bere zakurrak bidali ditu, birus mutantea edo “inmuntantea” ote den usaintzera; bada,behingotik ados gaude : birus independentista bihurtu dezagun biharko Etxarri-Aranatzeko herri galdeketa, kutsa gaitezen birus askatzaile horrekin Euskal Herriko herri eta auzo guztiak!! Hauxe baita bidea!

Eusko Ekintzaren Azkarate iritzi taldea

Abertzaletasun garaikide honetan, oso egoera interesgarriak eman ziren eta ematen ari dira. Kasu gehienetan herrien izaerari lotutako sozialismoa ardatzetako bat izan da.

Globalizazioaren aroan ere, mugimendu abertzale, kultural eta sozial berriak ematen ari dira. Hainbat adituk ohartarazi zuten bere garaian: kapitalismoak zabaldu zuen globalizazio prozesuaren errautsetatik pertsonek eta herriek euren nortasunaren bila eta galdutako eskubideen bila erreferente berriak sortuko dituzte. Horretan gaude Eskozian, Katalunian edo Euskal Herrian.

Alabait, zenbaitentzat Europako mugimendu askatzaileen eredua izan den Euskal Herria geltokitik geratu da abitutako Kataluniako zein Eskoziako trenei so egiten. Litekeena da bai Eskozian eta bai Katalunian independentziaren alde dagoen multzo zabalak 2014 urtea independentzia lortu gabe bukatzea, baina azkeneko hamar urte hauetan bi herri horietan eman den bilakaera mugarri historiko baten neurria hartu du eta prozesuek orain ala beranduago independentzia ekarriko dute.

Euskal Herriak oso baldintza onak ditu independentzia prozesu bati egiteko. Inkestek adierazten dute, hemen Euskal Herrian, egun Katalunian duela 12 urte baino independentista gehiago daudela. 12 urteko atzerapena, baina abiapuntu hobea eta sendoagoa.

Euskal Herriko ezkerreko independentismoak oso ezaugarri aproposak ditu, punta-puntako aldarrikapen sozialak, kulturala, politikoak eta sozioekonomikoak egiten dituen mugimendu zabala baita. Euskal Herriko ezkerreko independenismoaren hainbat sektoretan globalizazioari aurre egiteko alternatibak jorratu dira, aspalditik. Euskal abertzaletasunak paradigma propioak, ezkertiarra, eraldatzaileak eta iraultzaileak jorratzeko eskarmentua du.

Zaila egiten zaigu hainbat sektore politikoen jarrera ulertzea testu-inguru honetan. Europako mendebaldeko zenbait herritan abian jarri duen prozesu askatzaileekin bat ez egitea , alegia.

Iragan hurbileko zama handiak izanda ere, ezkerreko independentismoak badu une honetan erronka historikoa, Euskal Herria Katalunia, Eskozia eta beste herri lagunekin batera Europako mapa politikoa eta sozioekonomikoa aldatzeko ahaleginean parte hartzea.

Une honetan “erabakitzeko eskubidea” aldarrikatzea, eufemismo antzua baino ez da. Ibarretxe III planera eraman gaitzakeen labirinto amaigabera. EAJk eta PSOEk ez dute independentziarako inolako prozesurik legez bermatuko. Katalunian bezala, ezkerreko independentismoak jendarte zibilarekin solasean eta jardunean ,aurrera egin behar du, aldebakartasunetik independentziara eta haustura demokratikora eramango gaituen prozesuari ekin behar diogu.

12 urteko atzerapena , baina oinarri sendo eta prestutasunez, Euskal Herriak trena hartu behar du, independentzia lorgarria da, horrela da, konfiantza eduki behar dugu gure buruarengan. Inoiz baino independentista gehiago dugu egun, inkestetako ohiko herenetik gora, eta esparrua zabaltzen ari da . Bitartean jendartearen heren baten eredua inposatu digute, espaniar eta frantziar nazionalismoen eredua, hain zuzen ere.

Zilegitasun osoz populazioaren heren batek tresna zibilak erbilita, aldebakartasunari ekin diezioke eraiki nahi duen Euskal Herri askea, burujabea, euskalduna eta ahal bada sozialistaren alde. Honi lehia demokratikoa deritzo, eredu soziekonomiko, kultural eta politikoen arteko lehia politikoa.

Ezker independentistak jakin behar du nor du alde eta nor du kontra; nork egin dezakeen bat bidean eta nork egingo digu kale ahal bezain laster. Aldebakartasunetik ere gehiengoa eskuratzea badago.

Nekane Garmendia
Patxi Azparren

Eusko Ekintzako kideak

 Euskal Herria no puede dejar de pasar el tren de la independencia.

En los movimientos soberanistas contemporáneos se están dando unas situaciones muy interesantes: Si en le siglo pasado, liberación nacional y social fueron de la mano, en este momento también se ve necesaria la conjunción entre la recuperación de la soberanía nacional con la transformación del sistema socioeconómico en clave socialista.

En la era de la Globalización , junto a las corrientes uniformizantes, están surgiendo movimientos, sociales, nacionales y culturales de respuesta.  Muchas/os expertas/os lo indicaron ya hace algún tiempo: de las cenizas de los desastres producidos por el capitalismo globalizado y planetario, saldrán nuevos referentes para los pueblos y las personas en busaca de su identidad colectiva.  En ello estamos en Catalunya, Escocia y Euskal Herria.

Sin embargo,  Euskal Herria, hasta hace poco modelo para muchos sectores políticos de oposición en Europa, está observando en tren catalán y escocés desde la estación.  Es cierto que es bastante posible que el 2014 acabe sin ver aún la independencia de estas dos naciones amigas, pero también es cierto que estos dos procesos nacionales han construido un hito histórico que antes o después van a conseguir rubricar con una declaración de soberanía

Euskal Herria reúne muy buenas condiciones para iniciar su propio proceso independentista. Así lo indican todas las encuestas. Aquí ,hoy, hay más independentistas de los que había en Catalunya hace 12 años. Con 12 años de retraso, pero con un suelo más sólido y un punto de partida más firme que no nos hacen dudar que el inicio de un proceso similar hará multiplicar rápidamente en perjuicio de los modelos autonomistas

La izquierda independentista de Euskal Herria tiene unas características muy apropiadas por se un movimiento popular amplio capaz de hacer propuestas sociales, culturales, socioeconómicas y políticas punteras.  En la izquierda soberanista de Euskal Herria se han desarrollado desde ya hace mucho tiempo, en muchos sectores, alternativas propias al modelo globalizador.  El soberanismo en Euskal Herria  tiene paradigmas propios, de izquierdas, transformador y revolucionarios.

Así, se nos hace bastante difícil entender la posición de algunos agentes políticos en el contexto actual. En concreto, el no verlos coparticipes de los procesos de liberación nacional y social que se están dando en el occidente europeo.

Aunque las pesadas cargas del pasado reciente van a seguir teniendo influencia, el independentismo de izquierdas se encuentra ante un reto de carácter histórico, el ser coparticipes del esfuerzo conjunto de Euskal Herria, Catalunya, Escocia y otras naciones en cambiar mapa político y socioeconómico de Europa.

En el contexto actual, la reivindicación del “derecho a decidir”, puede convertirse en un estéril eufemismo de un proceso siempre aplazado, algo que nos lleve a un laberinto similar a un Plan Ibarretxe III y con menor potencial aún que los fracasos anteriores.  Ni el PNV, ni el PSOE van a garantizar ningún proceso independentista legal. Como en Catalunya, la izquierda independentista en comunicación y trabajo continuo con la sociedad civil es la encargada de seguir adelante, desde la unilateralidad, iniciando un proceso de ruptura democrática que nos lleva a la independencia  que nos hace independientes por medio del mismo proceso.

Con 12 años de retraso, pero con base firme y disposición, Euskal  Herria debe tomar el tren de la independencia. La independencia es factible, razonable, necesaria. Hay que tener confianza en nostras mismas/os. Tenemos más independentistas que nunca, más allá del mapa dividido en tres tercios que aparece en las encuestas. Este espacio social está en crecimiento. Mientras, sin embargo, padecemos un sistema político impuesto por un tercio de la sociedad, el modelo del nacionalismo español y francés que nos presentan como neutral y legitimo.

Con toda legitimidad, un tercio de la población por medio de instrumentos civiles de confrontación democrática, unilateralmente puede construir una Euskal Herria soberana, libre, euskaldun y si se puede socialista. A esto es precisamente a lo que se denomina confrontación democrática, la confrontación política entre modelos socioeconómicos, culturales y políticos diferentes.

La izquierda soberanista debe tener claro a quien tiene a su favor y a quien en contra; quien pude colaborar en el camino y quien lo obstaculizará en cuanto se presente la ocasión.  Desde la unilaterailidad, la mayoría alternativa también es posible.

Nekane Garmendia
Patxi Azparren

Eusko Ekintzako kideak

“GURE ESKU DAGO” Ekimena.

Berriki publikoa egin da “Gure esku dago” ekimena Irungo Ficoban burututako ekitaldi batez. Edozein ekimenak, eta are gehiago “euskaldunok erabakitzeko eskubidearen” aldeko ekimenak sortzen digun errespetutik, gure ikuspegia plazaratu nahi dugu “erabakitzeko eskubidearen” nazio-dinamika baten planteamenduaren aurrean.

Autodeterminazio eskubidea aldarrikatzea independentismotik, atzerapen handia da. Duela 20 edo 10 urteko estrategia da, orduan ere mobilizazio handiak eta mota guztietako ibilaldiak ezagutu zituena. Gatazka gainditzeko “baldintza demokratikoak” lortzea estatuen aldetik helburu. Egun, honako hau, aldebakartasunaren kontra doan taktika da . Autodeterminazio eskubidea, horrela izendatua eufemismorik gabe, eskubide demokratiko bat da, eta espainiar eta frantziar ezker-eskuin nagusiek onartzen ez badute, beraien gabezi demokratikoaren isla besterik ez da. Ez da txistea Rubalcabaren autodeterminazio eskubidearen aldarrikapena PSOEko Suresnesko Kongresuan. Sarean dago ikusgai edozeinentzat. Urterekin PSOEko hierarkiak ikasi du autodeterminazio eskubideak, halabeharrez, Euskal Herria eta Kataluniaren independentzia ekarriko zuela, eta horregatik traizionatu zuten Erreforma Frankistan eskubide demokratiko hau. Hau garrantzitsua da azpimarratzea; Espainolistentzat autodeterminazio eskubidea eta independentzia sinonimoak dira. Horregatik ez dira halakoetan bustiko.

Ez dezagun gure burua engaina, autodeterminazio eskubidea gauzatuko da soilik aldebakartasunetik independentziaren erreferendum batean, edo tokiz tokiko kontsultetan, eta honen aurrean estatuek beraien makinaria guztia (errepresiboa ere) martxan jarriko dute. Konfrontazio demokratikoaren bidea besterik ez zaigu geratzen. Beti izan da horrela eta horrela izango da. Honen aurrean masa independentista kritikoa zabaldu behar da gure herrian hainbat ekimenen bidez: Ideologikoak (formakuntza, hitzaldiak, kongresuak…), instituzionalak (bereziki Udalbiltzaren bidez), eta aktiboak (Tokiz tokiko kontsultak, mobilizazioak, desobedientzia eta intsumisio ekintzak…).

Zergatik batzuk pasatu dira “Independentistak” mugimendua ustez bultzatzetik atzerapauso hau ematera? Hori da gure galdera. Erantzuna ez da erreza.

Azken finean “Gure esku dago” agindutako gisa-katean izango den jendearen %95 independentista eta ezkertiarra izango da, eta ez da hobe izango jende independentista hau tokiz tokiko independentziaren aldeko politikak sustatzen?

Ezin ahaztu Gasteizko Legebiltzarrean autodeterminazioaren aldeko aldarrikapen formalak egin direla. Eta hor daudela, alperrik samar amaraunak biltzen, baten batek gauzatzeko bultzadaren zain.

Batzuek uste baitute halako mugimenduek, makilatu eta tonu erreibindikatibo modulatuarekin, hainbat sektore jelkide soberanistei zuzendurik, EAJ-PNVri “kontraesanak” sortuko dizkiola. Antza ez dute deus ikasi azken urtetako esperientziaz. Jelkideak primeran baliatzen dira halako mugimenduez beraien barne tentsioak baretzeko eta soberanistenak izan ditzakeen militanteei arnas gunea eskaintzeko. EAJren kontraesanak, Katalunian CIUrenak bezala, politika soberanisten konkrezioetatik areagotuko dira. Erabaki behar dutenean ea Euskal Herria euskal herritarron aberria den, edo Euroa eta beraien interes ekonomiko korporatiboak diren jelkideen aberri bakarra.

Eusko Ekintzako kideentzat independentziarako garaia da. Independentziaren aldeko ekimenak bultzatzeko. Estatuak “demokratizatzeko” asmoa ederra da, baina hamarkada askoren errealitateak erakutsi digu, soilik aldebakartasunak mugitu dezakeela estatuen itxikeria. Eta soberania kontuetan aldebakartasuna ez da estatuei dagozkigun eskubideak ematea (ez dizkigu emango ere) baizik gure kabuz eta gure erabakiz gauzatzen eta islatzen joateko.

“Gure esku dago” leloan benetan sinisten badugu, goazen benetan burujabetza gauzatzera ekintza ausart eta konkretuen bidez.

Pedro M. Olaeta eta Antxon Gomez (Eusko Ekintzako kideak).

Euskal Herria, 2013ko ekainaren 19an.

Azkeneko urteotan Etxarri “2012 eta gehiago” talde etxarritarrak hainbat ekimen bultzatu du. Horietatik, independentziaren aldeko herri-kontsulta dugu gehien zabaldu dena.

Catalunyan azkeneko urte hauetan independentziaren aldeko mugimendua bizkortu eta sendotu zuten herri-kontsultak enbiditan ikusten genituen. izan ere, ez genuen soberan ongi ulertzen zergatik Euskal Herrian, burujabetzarako prozesuan etenaldi bat eman den.

Zorioneko da Etxarriko herri talde honek bere gain hartu duen ardura, zorionekoa eta eskertzekoa, Euskal Herrian ere, independentziara eramango gaituen prozesuari ekin behar diogula uste baitugu eta herri talde batek bere kabuz lan eskerga hartu izana oso txalogarria da.

Etxarrikoek hartu duten erabakia txalotzen dugularik, aitzinera jarraitzera animatu nahi ditugu eta bide batez, Euskal Herriko beste herritan ere hasitako bide hau jorratzera deialdia egiten dugu.

Herri-Kontsultak orain, Independentziari heldu!

Iritzi artikulua. Nekane Garmendia, Ana Irastorza eta Patxi Azparren, Eusko Ekintzako kideak.

ABERRI EGUNAREN ATARIAN, ETORKIZUNARI HELDU

1934ko Aberri Eguna Gasteizen ospatu zen: Antolatzaileen esanetan 50.000 lagun elkartu ziren, prentsa espainarraren hitzetan 30.000. Iragan den mendeko hirugarren hamarkadan Euskal Herriak egungo biztanle kopuru erdia zeukan eta jakina denez, Euskal Herriko beste bazterretatik Gasteiza joateko bideak abentura txiki bat.

Egungo biztanle kopurua eta komunikabideek eskaintzen dizkiguten erraztasunak direla medio, Gasteizko Aberri Egun hark elkartzea lor zuen jendetzaren pareko ekitaldi bat lortzeko 200.000 bat lagun elkartu beharko genituzke. Alabait, azkeneko hamarkada honetan ezagutu ditugun Aberri Egun jendetsuenean nekez 20.000 lagunen kopurua lortu izan da.

Hainbat eta hainbat faktore aipa genitzake, baina bistan da abertzale mugimenduak halako ekitaldietan jendartearen grina pizteko gaitasuna galdu duela. Bai noski, beste inork Euskal Herrian ez du abertzale mugimenduak duen herritarrak higitzeko gaitasunik. PSOEk, PP-UPNk nekez betetzen dute ekitaldi batean saski-baloi areto bat, aldiz horrek ez gaitu sobera lasaitzen.

Bidegurutze historiko erabakigarri baten aitzinean gaude. Faktore estruktural batzuk ikusita, Euskal Herriak bere arazo nazionalari begira bor-borrean egon beharko zuela pentsa genezake, ez da horrelakorik ikusten, ordea.

Kapitalismoaren krisi sistemikoa jendartearen esparru zabal anitz pobreziaren eta menpekotasunaren mugara eramaten ari da. Langile mugimenduak azkeneko bi mendeetan lortutako hainbat garaipen galtzear daude. Euskararen biziraupena bermatuko duen plangintzarik ez dago, autonomia egoera dauden euskal lurraldetan menpekotasun juridiko-politikoa erabatekoa da. Indar armatu eta polizial espainiar eta frantsesek ez dute alde egin…

Errieta egingo diegu Aberri Egunera etorri beharrean oporretara edo egun pasara joango diren herritar independentistei? Gehienei, alegia. Kargua hartuko diegu langabezian daudenei eta Iruñera joateko esfortzu berezia egin behar dutenei Aberri Eguneko festara ez hurbiltzeagatik? Edo autokritika eta zuzenketak egiteko garaia heldu zaigu? Agian jendeak egungo eta azken urtetako Aberri egunei “Euskal Jaia” baten itxura hartzen dio ukatzen diguten aberriaren aldeko mobilizazio izan beharrean.

Testu-inguru soziopolitikoak ezkerreko abertzaletasunari aukera historikoa ematen dio, abagunea eta erantzukizuna, euskal jendarteak eskatzen duena bideratzeko tresnak eskaini behar dituelako.

Egun eta orain gertatzen ari diren arazo eta erronkei, egun eta gaur erantzun behar dizkiegu. Beraien parte-hartzea eskatzen diegun herrikideei jardun soziopolitikorako tresnak eskaini behar dizkiegu eta aldaketa eskura egon daitekeela lehendabiziko guk sinistu behar dugu, eta gero herritarrak horretaz konbentzitu. Geuk sinistu lehendabizi, egitura politikoetan aritzea erabaki dugun ekintzaileok, modu horretan soilik berpiztu ahal izango baita garai baten euskal abertzaletasunak izan zuen grina eta erakargarritasuna. Halako egoera animikoak eramango gaitu garai bateko aberri eguna masibo eta erreibindikatiboetara.

Ezkerreko euskal abertzaletasuna ezkerreko jarduna egiteko gogoa duen militante-gai guztientzat lehengo erreferentzia izan dadin gure programa osoa berritu eta egokitu behar dugu. Halere, berrikuntza horrek ez du oinarrizko aldarrikapenak zalantzak jartzen, aitzitik errepublika burujabea eta konstituzio sozialista bat edukitzea aldarrikapen guztien motorra izan daitekeela uste dugu. Hauek izan behar dira gure ustez aberri eguna baten leloak jendartea erakartzeko.

Independentzia eskuragarria da, jauzi bat posiblea da, beste arlo batzuetarako erabili berri den aldebakartasunaren metodologiak jauzi eraldatzailea eta soberanista emateko ere baliagarria da. Aberri Egunak estrategia honen isla izan beharko luke orduan.

Aberri Egunaren atarian, Eskoziari so egiten diogu, Catalunyari, Hego Ameriketako zenbait mugimendu politikori eta etorkizunari. Ziur aski historia garaikidean, lehenengo aldiz, independentzia nahi dugun euskalherritarron eskutan egon baitaiteke Estatuen agenda politiko osoa aldatzeko adina indarra elkartzeko aukera.

Estatuek ez digute ezer oparituko ezta ezer emango ere, gure artean bizi diren Espainia eta Frantziako alderdi nazionalisten kideengandik ezin dugu akordio estrategikorik espero. Autonomia babestu duten eta horren kudeaketaz oparo bizi diren jeltzaleengandik ezin dugu ezer espero, kasta politikorengandik ezin dugu ezer espero. Jendartearekin zuzenean mintzatzeko bideak zabaldu behar ditugu eta solasaldi horretatik sortuko dira lerrotze-politiko berriak. Herritarren laguntzaz, parte hartzeaz eta zuzendaritzaz independentziara eraman gaitzakeen uholdea posiblea da. Orduan, agian, hurrengo urteko Aberri Eguna uholde independentistaren aurrenetariko olatua bilaka daiteke.