ABERRI EGUNA 2015    -  Apirilak 5    -  IRUÑEAN

Martxoak 20 , ostirala, AURKEZPEN SOZIALA , goizeko 11tan Foruen monumentuan

Bazkaria Anaitasunan, SARRERAK SALGAI :

Web orrian paypal bidez:     www.independentistak.eus

email bidez eskaera eginez:  info@independentistak.net

Telefonoz:    943561853

Iruñako tabernetan:  Herriko, katakrak, Meson de la Nabarreria..

Oharra: Bazkari txartelak limitatuak izango dira, bazkalkide kopuru jakin bat arte.

_____________________

20 de Marzo, viernes, PRESENTACION SOCIAL del ABERRI EGUNA, en el monumento a los Fueros  11:00 h

ENTRADAS A LA VENTA, comida en el Anaitasuna

Nota: El  número de comensales será limitado.

INDEPENDENTISTAK sarea
info@independentistak.net
(0034)943561853
www.independentistak.net

Independentistak sareak Aurtengo aberri eguna Iruñean ospatzeko deialdia egin du, eta hainbat talde soziopolitikoek bat egin dute deialdiarekin.

Euskal Herriko independentziarako baldintza objektibo eta subjektiboak  inoiz baino hobeagoak diren une honetan, guztiz egokia deritzogu ekintzaleoi  Iruñeko deialdia.

Independentziako birusa Euskal Herriko azken txokoraino zabaltzeko unea heldu da. Etxarri Aranatzeko herri kontsultan hasitako birus independentista anizteko.

Ekintzaleok ez ditugu onartzen orain independentziarako garaia ez dela esaten dutenen sasi argudioak. Batzuentzat, gauza jakina da, inoiz ez dira independentziarako baldintzarik emango.

Burujabetzarako eskubidea inork ez digu musu truk emango, are gutxiago estatuek. Independentziaren bideari aldebakartasunetik ekin beharko diogu, katalanek erakusten duten ildoan.

Aurten Iruñeko Aberri Egunean, Ekintzaleok izango gara ere gure ekarpen txikia eginez herri honen askatasun nazional eta sozialen bidean.

Gora Euskal Errepublika! Gurea independentzia!

Eusko Ekintza.

Euskal Herria, 2014ko apirilaren 16an.

Nos encontramos posiblemente en lo que parece el mejor momento objetivo y subjetivo en décadas de independentismo vasco de izquierdas para realizar avances cualitativos hacia la plena soberanía de nuestro pueblo. Los casos escocés y catalán en nuestro inmediato entorno no son sólo espejos en los que nos tenemos que mirar, deberían de ser ejemplo y acicate para dar pasos decisivos desde ya hacia la independencia. No es que no haya condiciones para declararla, como alguna ha afirmado recientemente (nunca se dan ni se darán las condiciones para el avance independentista para algunas/os, y no sólo en el caso del PNV), es que vamos tarde, como siempre. La maquinaria independentista vasca debería de estar trabajando a pleno rendimiento, sin pausa y sobre todo, sin cortapisas.

 Algunos llevan años diciendo que para que se den avances en el camino de la independencia primero hay que resolver las consecuencias del conflicto (presos, víctimas…). Otras consideramos que temas como la Amnistía o la supresión de la legislación de excepción sólo vendrán de la mano de un Estado Vasco independiente. Lo contrario es entregar a los estados sine die la llave de todo, solución de las consecuencias del conflicto y de nuestra soberanía.

Siendo esto así, se hace un tanto incomprensible la tendencia cíclica desde algunos sectores de la izquierda abertzale de repetir esquemas caducos y desfasados en torno al imposible intento de que el Estado Español se democratice, y que la monarquía borbónica nos conceda el derecho de autodeterminación en una suerte de ejercicio de democratización de sus propias estructuras. Peor aún, intentando arrastrar al PNV a un esquema de reclamación del “derecho a decidir”, cuando el PNV ya ha realizado todo tipo de solemnes y huecas declaraciones partidistas e institucionales a favor del mismo. Otra más no le importará y no lo alterará un ápice de su inmovilismo para todo lo relacionado con el avance soberanista.

La petición de que el Estado Español acepte el derecho de autodeterminación de los vascos como una especie de suerte de propia estructuración democrática no es nueva. EAE-ANV lo pedía ya al gobierno de la Republica en la década de los 30, con resultados más que negativos.

La eterna paradoja de la España roja y rota, y de unas izquierdas españolas totalmente alineadas con el fascismo español en aquello de la indisolubilidad de España.

La convocatoria este año por la red “Independentistak” del Aberri Eguna en la histórica capital de Euskal Herria, Iruñea, y bajo la bandera de la independencia es por lo tanto un acierto. Como lo es el apoyo expreso a la misma de multitud de organismos sociopolíticos vascos en una declaración expresa y muy acertada en sus términos de construcción nacional y social de la independencia vasca.

Es por ello que la militancia de Eusko Ekintza  estaremos en Iruñea aportando nuestro grano de arena en la soberania de nuestro pueblo. ¡Es la hora de la independencia para Euskal Herria!.

Antxon Gomez y Gotzone Rekondo (militantes de Eusko Ekintza.)

Euskal Herria, 15 de abril de 2014.

Iritzi artikulua. Nekane Garmendia, Ana Irastorza eta Patxi Azparren, Eusko Ekintzako kideak.

ABERRI EGUNAREN ATARIAN, ETORKIZUNARI HELDU

1934ko Aberri Eguna Gasteizen ospatu zen: Antolatzaileen esanetan 50.000 lagun elkartu ziren, prentsa espainarraren hitzetan 30.000. Iragan den mendeko hirugarren hamarkadan Euskal Herriak egungo biztanle kopuru erdia zeukan eta jakina denez, Euskal Herriko beste bazterretatik Gasteiza joateko bideak abentura txiki bat.

Egungo biztanle kopurua eta komunikabideek eskaintzen dizkiguten erraztasunak direla medio, Gasteizko Aberri Egun hark elkartzea lor zuen jendetzaren pareko ekitaldi bat lortzeko 200.000 bat lagun elkartu beharko genituzke. Alabait, azkeneko hamarkada honetan ezagutu ditugun Aberri Egun jendetsuenean nekez 20.000 lagunen kopurua lortu izan da.

Hainbat eta hainbat faktore aipa genitzake, baina bistan da abertzale mugimenduak halako ekitaldietan jendartearen grina pizteko gaitasuna galdu duela. Bai noski, beste inork Euskal Herrian ez du abertzale mugimenduak duen herritarrak higitzeko gaitasunik. PSOEk, PP-UPNk nekez betetzen dute ekitaldi batean saski-baloi areto bat, aldiz horrek ez gaitu sobera lasaitzen.

Bidegurutze historiko erabakigarri baten aitzinean gaude. Faktore estruktural batzuk ikusita, Euskal Herriak bere arazo nazionalari begira bor-borrean egon beharko zuela pentsa genezake, ez da horrelakorik ikusten, ordea.

Kapitalismoaren krisi sistemikoa jendartearen esparru zabal anitz pobreziaren eta menpekotasunaren mugara eramaten ari da. Langile mugimenduak azkeneko bi mendeetan lortutako hainbat garaipen galtzear daude. Euskararen biziraupena bermatuko duen plangintzarik ez dago, autonomia egoera dauden euskal lurraldetan menpekotasun juridiko-politikoa erabatekoa da. Indar armatu eta polizial espainiar eta frantsesek ez dute alde egin…

Errieta egingo diegu Aberri Egunera etorri beharrean oporretara edo egun pasara joango diren herritar independentistei? Gehienei, alegia. Kargua hartuko diegu langabezian daudenei eta Iruñera joateko esfortzu berezia egin behar dutenei Aberri Eguneko festara ez hurbiltzeagatik? Edo autokritika eta zuzenketak egiteko garaia heldu zaigu? Agian jendeak egungo eta azken urtetako Aberri egunei “Euskal Jaia” baten itxura hartzen dio ukatzen diguten aberriaren aldeko mobilizazio izan beharrean.

Testu-inguru soziopolitikoak ezkerreko abertzaletasunari aukera historikoa ematen dio, abagunea eta erantzukizuna, euskal jendarteak eskatzen duena bideratzeko tresnak eskaini behar dituelako.

Egun eta orain gertatzen ari diren arazo eta erronkei, egun eta gaur erantzun behar dizkiegu. Beraien parte-hartzea eskatzen diegun herrikideei jardun soziopolitikorako tresnak eskaini behar dizkiegu eta aldaketa eskura egon daitekeela lehendabiziko guk sinistu behar dugu, eta gero herritarrak horretaz konbentzitu. Geuk sinistu lehendabizi, egitura politikoetan aritzea erabaki dugun ekintzaileok, modu horretan soilik berpiztu ahal izango baita garai baten euskal abertzaletasunak izan zuen grina eta erakargarritasuna. Halako egoera animikoak eramango gaitu garai bateko aberri eguna masibo eta erreibindikatiboetara.

Ezkerreko euskal abertzaletasuna ezkerreko jarduna egiteko gogoa duen militante-gai guztientzat lehengo erreferentzia izan dadin gure programa osoa berritu eta egokitu behar dugu. Halere, berrikuntza horrek ez du oinarrizko aldarrikapenak zalantzak jartzen, aitzitik errepublika burujabea eta konstituzio sozialista bat edukitzea aldarrikapen guztien motorra izan daitekeela uste dugu. Hauek izan behar dira gure ustez aberri eguna baten leloak jendartea erakartzeko.

Independentzia eskuragarria da, jauzi bat posiblea da, beste arlo batzuetarako erabili berri den aldebakartasunaren metodologiak jauzi eraldatzailea eta soberanista emateko ere baliagarria da. Aberri Egunak estrategia honen isla izan beharko luke orduan.

Aberri Egunaren atarian, Eskoziari so egiten diogu, Catalunyari, Hego Ameriketako zenbait mugimendu politikori eta etorkizunari. Ziur aski historia garaikidean, lehenengo aldiz, independentzia nahi dugun euskalherritarron eskutan egon baitaiteke Estatuen agenda politiko osoa aldatzeko adina indarra elkartzeko aukera.

Estatuek ez digute ezer oparituko ezta ezer emango ere, gure artean bizi diren Espainia eta Frantziako alderdi nazionalisten kideengandik ezin dugu akordio estrategikorik espero. Autonomia babestu duten eta horren kudeaketaz oparo bizi diren jeltzaleengandik ezin dugu ezer espero, kasta politikorengandik ezin dugu ezer espero. Jendartearekin zuzenean mintzatzeko bideak zabaldu behar ditugu eta solasaldi horretatik sortuko dira lerrotze-politiko berriak. Herritarren laguntzaz, parte hartzeaz eta zuzendaritzaz independentziara eraman gaitzakeen uholdea posiblea da. Orduan, agian, hurrengo urteko Aberri Eguna uholde independentistaren aurrenetariko olatua bilaka daiteke.