Euskal preso eta iheslari ohiren batzarra

Euskal Nazio Askapenerako Mugimenduko militanteak gara, belaunaldi desberdinetako gizon-emakume abertzale eta sozialista iraultzaileak. Euskal Herri Langilearen askapen nazional eta sozialaren aldeko borrokan aritu izan gara gaztetandik: Independentzia, Sozialismoa, Birbatasuna eta Berreuskalduntzea, euskal abertzaletasun iraultzailearen lau ardatzak. Duela ia 50 urte aldarrikatua izan zen gure borroka internazionalismo proletarioaren baitan kokatzen dela, inperialismo eta sozial txobinismo guztien aurka. Geroago errotu ziren gure helburuetan Feminismoa eta Ekologismoa. Xede askatzaile hauen aldeko militantzian bizi behar izan ditugu sasia, jazarpena, ihesaldia, erbestea, atxiloketa, tortura, espetxea, etxeko zein hurbilen sufrimendua eta kide askoren heriotza eta hilketa.

Abertzaletasun iraultzaileak Euskal Herri Langilearen askatze global eta integrala bilatzen du, zapalkuntza mota guztien ukazio erradikala. Euskal Herri Langilea talde eta sektore zapaldu orok osatzen dute, bereziki eta nagusiki, Langile Klasea. Horregatik, Euskal Herri Langilearen borrokak izaera sozialista iraultzailea du, bere zabal eta sakonean. Euskal langileon klase kontzientzia nazionala da Euskal Iraultzaren motor subjektiboa.

Urte luzeak Euskal Herritik kanpo eman ondoren, erbestetik itzuli edota espetxetik irten garenean hauxe ikusi dugu: XXI. mendearen hasiera honetan Euskal Herri Langileak sufritzen dituen zapalkuntzek funtsean bere horretan dirautela, bai arlo sozialean nola nazionalean, hala patriakatuaren menperakuntzan nola kulturalki ere, Euskara eta euskaldungoaren desagertze prozesuaren aurrerakadetan, Ama Lurraren suntsitze etengabean, eta are bortizkiago borrokan segitzen duten guztien aurkako errepresioan. Frantzia eta Espainiako oligarkia inperialisten tresna gupidagabeak diren bi estatu zapaltzaileek Euskal Herri Langilea zatitzen, zapaltzen, esplotatzen, erdalduntzen, militarki okupatzen eta miseria gorrira kondenatzen jarraitzen dute etengabe, burgesia basko-espainol autonomistaren ezinbesteko kolaborazioarekin. Zapalkuntza gordin eta odoltsu hauek are gogorrago bilakatu ziren Kapitalismoaren krisi orokorrak eztanda egin zuenetik, 2006-2008 urteetan. Eta geroztik areagotu egin dira.

Egunero pairatzen ditugu Euskal Herri Langilearen aurkako zapalkuntza gero eta handiagoak: langabezia, pobrezia, etxegabetzeak eta prekaritatea; lan istripu lazgarriak; esplotazio ekonomiko zorrotza; soldaten eta lan baldintzen degradazio progresiboa; hezkuntza, osasungintza eta zerbitzu sozialetan murrizketa kriminalak…

Hori da sistemak euskal langile guztioi, -obrero, enplegatu, behargin, nekazari, arrantzale edota intelektual-, hots, soldatapeko esklabuoi eskaintzen digun etorkizuna. Miseria. Errepresioa. Hori, eta gainera, emakumeon aurkako bortizkeria eta terrorismo patriarkal etengabea, zapalkuntza nazionala eta gure aberriaren okupazio militarra, Euskararen desagertze progresiboa eta euskaldunen aurkako etnozidioa, atxiloketak, zentsura, tortura, espetxea, intoxikazioa eta kontsumismo neurotikoa. Estatu espainolak eta frantsesak biolentziaren monopolioa berreskuratu dute azkenean, eta gupidagabeki baliatzen dute gu zapaltzeko.

Preso eta iheslari ohiak izateak ez gaitu militante ohi bihurtzen. Aitzitik, militante abertzale eta sozialista iraultzaile izaten jarraitzen dugu. Gure lan, indar, gogoeta eta esperientziak, Euskal Herriaren askapen sozial eta nazionalaren aldeko borroka guztien zerbitzura ipini nahi ditugu.

Horrexegatik salatu nahi dugu Euskal Herri Langilearen aurrean, ozenki eta ahoan legarrik gabe, Ezker Abertzaleak azken zazpi urteotan burututako estrategia aldaketa ez dela borroka armatuaren amaierara bakarrik mugatu, baizik eta askoz urrunago ere joan dela. Hasieran gutxi batzuk “estrategia independentista eraginkor” gisa saldu zuten aldaketa hark, gaur egun, zazpi urte ondoren, Euskal Nazio Askapen Mugimendua krisi larrira eroan du.

Aldaketa estrategiko hau Ezker Abertzaleko frakzio erreformista batek egindako jokaldia izan da, ENAM, Euskal Iraultza eta abertzaletasun sozialista iraultzailea bera ere likidatzeko eta gure mugimendua sisteman integratzeko. Maniobra honek, hasierako lilura, euforia eta ilusioak urturik, etsipena, tristura, noraeza, desatxikimendua, mesfidantza, nahasmendua, despolitizazioa eta desmobilizazioa eragin ditu Euskal Herri Langilearen baitan, eta gure askatasun sozial eta nazionalaren aldeko borroka blokeatu egin du. Sakonki ahuldu eta indargabetu. Euskal Nazio Askapenerako Mugimenduko militante abertzale eta sozialista iraultzaileak garen heinean, ezin dugu errotikako aldaketa oportunista hau inolaz ere onartu. Urratsez urrats, Ezker Abertzalearen kontrola hartu duen frakzio erreformista ENAMen printzipio guztiak saltzen ari da. Lotsagabeki eta lotsagarriro.

ENAMen barnean beti izan da klase borroka, euskal burgesia txikiaren askotariko elementu erreformista zein oportunisten eta euskal langileriaren militante abertzale eta sozialisten artean, mugimenduaren gidaritza eta hegemonia nork lortuko. Borroka ideologiko eta organizatibo gordina izan da etengabe bi klase sozial hauen artean. Honek krisi eta zatiketa asko eragin ditu historian zehar, hemen xeheki aipatuko ez ditugunak. Euskal Herriaren historia luze-zabalean ere horrelako kinka larriak askotan gertatu izan dira. Hiru aipatzekotan, Bergarako besarkada XIX. mendean, Santoñan 1937an PNVk egindako traizio barkaezina, eta duela berrogei urte inguru, PM-EIA-Euskadiko Ezkerraren damutze prozesu ustela.

Orain dela urte asko abiatu zen azken operazio politiko hau aurrekoen ildo bertsukoa da. Mugarri kualitatiboki esanguratsu bat ezartzekotan, guk 2009ko azaroaren 14an kokatzen dugu. Egun horretan, Ezker Abertzalearen izenean Altsasun egindako prentsaurre tamalgarrian, frakzio erreformistak Mitchell printzipioak onartu zituen, itxuraz eta faltsuki ENAM osoaren ordezkaritza hartuz. Eta hori gezurra zen orduan eta are gezurrago da orain.

Mitchell printzipioak ez dira neutroak. Inperialismo anglosaxoiak diseinaturiko estrategia kontraintsurgentearen barnean kokatzen dira, munduan zehar Herri Langileen Nazio Askapen Mugimendu Iraultzaileen derrota eragiteko maila guztietan. Horrelaxe gertatu zen Irlandan eta beste hamaika tokitan ere. Jokaldi maltzur horrekin frakzio erreformistak eta bere aliatu oportunistek xake mate eman nahi izan zieten Euskal Nazio Askapen Mugimenduko sektore abertzale eta sozialista iraultzaileei. Eta aitortu behar dugu, modu autokritikoan, neurri handi batean lortu egin dutela.

Ondoren iritsi ziren ekimen eta agiri zaparrada: Zutik Euskal Herria!, Brusela eta Iruñeko adierazpenak, Lortu arte hitzarmena, Gernikako akordioa, Sortu alderdiaren legalizazioa, Bildu, Amaiur eta EHBildu koalizioen sorrerak, Segi, Ekin eta Askatasunaren disoluziak, Aieteko konferentzia, ETAren borroka armatuaren behin betiko amaiera, Norvegiako adar jotzea, Durangon zenbait preso ohik egindako prentsaurrea, EHBilduren (Bakerako) Euskal Bidea, Foro Soziala, EPPKren ildoa Amnistiaren aldeko borrokatik desbideratzeko maniobrak (2013ko agiria), “Rufi bidea” eta “Barrena ildoa”, espetxe legeria suntsitzailea eta epaile faxisten gezurrak onartuz, eta abar… Bereziki esanguratsuak izan ziren erreformisten lider gorenak bere aurkako epaiketan etsaien aurrean Madrilen 2011an egin zituen adierazpenak.

Hasieran frakzio txiki eta isilpeko bat izan zena gaur egun erabat nagusitu da Ezker Abertzalean, egitura, antolakunde eta komunikabide guztietako liberatu, arduradun eta zuzendaritzak beren estrategia eta tesietara bilduz. Ondorioz, Euskal Herri Langilearen baitan etsipena eta desmobilizazioa areagotu egin dira, askapen nazional eta soziala bera ere arriskuan jarriz.

Operazio politiko honen atzean dagoen filosofia eta neolingua oportunista deseraiki eta desmuntatu behar ditugu atalez atal. Ideologia alienatzaile toxikoa da. Ez da egia garaitu eta garailerik gabeko bakea nahi eta behar dugula. Irabazleak gura ditugu: Euskal Herri Langilea eta gainontzeko Herri Langile guztiak; eta galtzaileak ere: Espainia eta Frantziako oligarkiak eta nazioarteko inperialismoa. Zapalduak eta zapaltzaileak.

Ez dugu maite nagusitzen ari den mintzaira bitxia, non klase sozialak “hiritargo” bilakatzen diren; klase borroka, “lan harreman”; Euskal Herri Langilea, “euskal gizarte/jendarte”; autodeterminazioa, “erabakitzeko eskubide”; Euskal Herriaren ukazioa, “defizit demokratiko”; Sozialismoa, “justizia sozial/eredu ekonomiko berri”; langileak, “hiritar/herritar”, burgesiaren esplotazioa, “elkarbizitza demokratiko”; Kapitalaren diktadura, “demokrazia”; zentsura eta inkisizioa, “tolerantzia”, estatuen biolentzia sistematikoa, “bake”; oligarkiek berreskuratu duten biolentziaren monopolioa, “normalizazio”; patriarkatuaren terrorismo etengabea, “genero biolentzia”; zapalduen exijentziak, “giza eskubide”; Ama Lurraren suntsitze ekozidak, “garapen jasangarri”; Monarkiaren Berrezarkuntza neofrankista, “trantsizio demokratiko”; inperialismoa, “nazioarteko komunitate”; OTANen sarraskiak, “esku hartze humanitario”, tortura, “gehiegikeria polizial”, burgesiaren lapur bandak, “alderdi demokratiko”; kapitalisten eraso kriminalak, “austeritate”; euskaldungoaren etnozidioa, “elebitasun orekatu eta Euskararen normaltze”, Amnistia, “gatazkaren ondorioen konpontze”, borrero eta torturatzaile faxistak, “terrorismoaren biktima”, okupazio indarrak, “legearen babesle”, burgesia baskoespainolaren zipaioak, “ertzain”; nagusi esplotatzaileak, “ekintzaile”, klase/nazio etsaien aurrean errenditzea, “bake/konponbide prozesu”, musutruk amore ematea, “aldebakartasun”, Euskal Iraultza, “iraganeko fase eta estrategia”; armak etsaiari oparitzea, “jarduera armatutik eratortzen diren egiturei eta baliabideei irtenbide emate”, oportunisten esanetara jartzea, “indarrak bildu eta akordioak lortu”, gatazka eta dialektika iraultzailea, “transbertsalitate”, kolonizazioa, “aniztasun”…

Bi hizkera, filosofia eta terminologia hauek, alde batetik erreformista, oportunista zein instituzionalista eta bestaldetik abertzale sozialista iraultzailea, talka egiten ari dira egunero argiro eta ezinbestez, hala teorian nola praktikan ere. Batasuna ezinezkoa da mugimendu berean bi estrategia guztiz kontrajarriak eta ildo erabat antagonikoak direnean. Batzuk sistema kapitalista frantses eta espainolaren joko, arau eta instituzioetan integratu nahi dira eta besteok, aldiz, sistema zapaltzaile hau errotik birrindu eta suntsitu nahi dugu, Euskal Herri euskaldun, independente, birbatu eta sozialista eraiki ahal izateko. Horrelako krisi estrategiko sakon eta larrietan gehiengo/gutxiengo jokoek ez dute sekulan funtzionatu. Inoiz ez.

Amnistiaren inguruko bataila teoriko, ideologiko eta soziopolitikoan ageri da, modu paradigmatikoan, bi estrategien arteko talka bizia. Erreformistek Amnistia alde batera utzi zuten hasieran, beren eskema ustez errealista, moderatu eta instituzionalistetan Amnistia Osoak eragin eta suposatzen duen 78ko erregimen neofrankistarekiko haustura zinez demokratikoa ezinezkotzat jotzen zutelako. Ondorioz, bide posibilistak jorratzeari ekin zioten, irtenbide indibidualak bultzatuz eta EPPK estatu zapaltzaileen legeria suntsitzailea onartzera etengabe behartuz, horrela bi oligarkiek euskal preso eta iheslari politikoen aurkako politika hiltzaile eta kriminala pittin bat bederen leunduko zutelakoan. Posibilismoaren miseria, zeren bide horretatik hobekuntza txikienak ere ezinezko egiten baitira, etsaiak indartsu eta irabazle sentitzen direlako. Sokatiraren dinamikaren adibidea…

Deriba honen aurrean ENAMeko militante batzuk Amnistiaren aldeko eta Errepresioaren aurkako Mugimendua antolatzea erabaki zuten. Erreformismoaren erreakzioa gogor eta fulminantea izan zen. Anatemak eta eskumikatzeak. Baina mugimenduak aurrera jo zuen, Euskal Herri osora hedatuz. Indartu ere egin zen, Euskal Herri Langilearen sektore gero eta zabalagoetan erroturik, gazteengan bereziki. Eta mobilizatzeari ekin zion.

Hura ikusirik, erreformistak taktikaz aldatu dira azkenaldion. Amnistia hitza ez da jadanik tabu beren hizkeran, berriki arte izan den bezalaxe, eta terminoa erabiltzen hasiak dira, bere eduki askatzaile eta iraultzaileaz hobeki husteko. Zutik Euskal Herria! agiriaren garaian ere, gauza bera egin zuten desobedientzia eta erresistentzia zibilarekin. Ezker Abertzalearen oinarri sozialak sinetsi zien. Zergatik ez orain? Borondate onez beteriko militante askok irentsi dute amu hori. “Amnistiaren norabidean” itxuraz, baina benetan “Rufi/Barrena bidea” defenditzen da hortzez eta haginez

Gaur egun jendea honetaz guztiaz ohartzen hasia da. Gezurrak buztana labur… Ezker Abertzale erreformistak baliabide handiak ditu, bere garaian Euskadiko Ezkerrak ere eduki zituen bezalaxe. Baina arrazoirik ez. Horregatik egiten dio uko aurrez aurreko eztabaida politiko estrategikoari.

ENAMen krisiaren larria kontuan hartuz, urtarrilean elkartzen hasi ginen zenbait preso eta iheslari ohi, hiru ardatzen inguruan:

1.- Borrokaren duintasuna mantentzea eta Euskal Herri Langilearen historia berridazteko zein manipulatzeko saiakera guztiei aurre egitea.

2.- Belaunaldi berriei etorkizun libre eta hobea eraikitzeko ateak ez ixtea.

3.- Errepresaliatu politikoei gure babesa ematea eta etsaiaren xantaien aurrean amore ez emateagatik bat bera ere bide bazterrean botata geldituko ez dela jakinaraztea. Denok ala inor ez! Dena ala ezer ez!

Gure konpromiso eta engaiamendu militantea berresten dugu Euskal Herri Langilearen Askatasun Osoaren aldeko borrokarekin eta Euskal Nazio Askapen Mugimendua berreraikitzeko estrategiarekin, eta bi helburu hauen aldeko ekimen guztiak lagundu eta babestuko ditugu geure indar guztiez.

Beste hamaika gogoeta eta iritzi esango genituzke, baina kontu jakina da Espainiako Erresuman ez dagoela inolako adierazpen askatasunik, eta oligarkia neofrankistaren morroi eta zakurrek gogorki zigortzen dituztela ideia eta planteamendu zinez iraultzaile oro. Eta berdin gertatzen dela burgesia frantses etnozida eta inperialistaren V. Errepublika totalitarioan. Oso konsziente gara horretaz. Beraz, zenbait kontu golkoan gelditu dira.

Deiadar egin nahi diegu Euskal Nazio Askapenerako Mugimenduaren helburu historikoekin identifikatzen diren militante abertzale eta sozialista iraultzaile guztiei, herriz herri eta auzoz auzo autoantola daitezela herri batzarretan edota egoki iruditzen zaien moldean, Euskal Herri Langilearen askapen nazional eta sozialaren aldeko borroka aurrera eramateko, Euskal Estatu Sozialistaren bidean. Euskal Herria askatzeko borrokan, nork bere tokia har dezala, gogo eta indarren arabera.

Gora Euskal Herria, askatuta eta sozialista!

Jotake, irabazi arte!

EUSKAL HERRI LANGILEAREN ASKATASUN OSOA HELBURU, BORROKA DA BIDE BAKARRA

___________________________

[Castellano]

ASKATASUNAREN BIDEAN
Euskal preso eta iheslari ohiren batzarra
Traducción del texto original en Euskera
Somos militantes del Movimiento de Liberación Nacional Vasco, hombres y mujeres abertzales y socialistas revolucionarias de diferentes generaciones. Desde jóvenes hemos luchado a favor de la liberación nacional y social del Pueblo Trabajador Vasco y de los cuatros ejes del nacionalismo revolucionario: Independencia, Socialismo, Reunificación y Reeuskaldunización. Hace cerca de 50 años fue proclamado que nuestra lucha se sitúa en la línea del internacionalismo proletario, contra todos los imperialismos y socialchovinismos. Más tarde se enraizaron entre nuestros objetivos el Feminismo y el Ecologismo. En la militancia a favor de estos ideales liberadores hemos tenido que vivir la clandestinidad, la persecución, la huida, el exilio, la detención, la tortura, la cárcel, el sufrimiento tanto de nuestros familiares como de nuestras personas cercanas y queridas, y la muerte y el asesinato de muchas de nuestras compañeras y compañeros.
El nacionalismo revolucionario siempre ha perseguido la liberación global e integral del Pueblo Trabajador Vasco, es la negación radical de todas las formas de opresión. El Pueblo Trabajador Vasco está formado por todos los grupos y sectores oprimidos, de forma especial y principalmente por la Clase Obrera. Por eso, la lucha del Pueblo Trabajador Vasco tiene un carácter socialista revolucionario, en toda la extensión y profundidad que tiene este termino. El motor subjetivo de la Revolución Vasca es la conciencia nacional de clase.
Después de pasar largos años fuera de Euskal Herria, cuando hemos vuelto del exilio y/o salido de la cárcel esto es lo que hemos visto: en este comienzo del siglo XXI, las opresiones que sufre el Pueblo Trabajador Vasco siguen fundamentalmente siendo las mismas, tanto en el ámbito social como en el nacional, tanto en la dominación patriarcal como en la cultural, en los avances en el proceso de desaparición del Euskera y de la comunidad lingüística euskaldun, en la destrucción constante de la Madre Tierra, y aun más violentamente en la represión contra las y los que siguen en la lucha. Los estados opresores, que son herramientas implacables de las oligarquías de Francia y España, siguen constantemente dividiendo, oprimiendo, explotando, erdaldunizando, ocupando militarmente y condenando a la miseria extrema al Pueblo Trabajador Vasco, con la imprescindible colaboración de la burguesía autonomista vasco-española. Estas opresiones crudas y sangrientas se volvieron aun más duras a partir del estallido de la crisis global capitalista, durante los años 2006-2008. Y desde entonces se han ido progresivamente intensificando.

Sufrimos todos los días las opresiones cada vez más grandes que se llevan a cabo contra el Pueblo Trabajador Vasco: el paro, la pobreza, los desahucios y la precariedad; los terribles accidentes laborales; la explotación económica implacable; la degradación progresiva de los salarios y de las condiciones de trabajo; los recortes criminales en educación, sanidad y servicios sociales… Este es el futuro que el sistema ofrece a todas y todos los trabajadores vascos -obreras, empleados, operarias, agricultores, arrantzales y/o intelectuales- es decir, a las esclavas y esclavos asalariados. Miseria y represión.
Eso, y ademas, la constante violencia y terrorismo patriarcal contra las mujeres, la opresión nacional y la ocupación militar de nuestra patria, la desaparición progresiva del Euskera y el etnocidio contra los euskaldunes, la censura, la tortura, la cárcel, la intoxicación y el consumismo neurótico. Los estados español y francés han recuperado al fin el monopolio de la violencia, y lo utilizan despiadadamente para oprimirnos.
Ser ex-presos y ex-refugiados no nos convierte en ex-militantes. Al contrario, seguimos siendo militantes abertzales y socialistas revolucionarios. Queremos poner al servicio de la liberación nacional y social de Euskal Herria nuestro trabajo, energía, reflexiones y experiencias.
Por eso mismo queremos denunciar ante el Pueblo Trabajador Vasco, en voz alta y sin pelos en la lengua, que el cambio de estrategia realizado por la Izquierda Abertzale en estos últimos siete años no se ha limitado solamente al fin de la lucha armada, sino que ha ido mucho más lejos. Aquel cambio que al principio unos pocos vendieron como la “estrategia independentista eficaz”, hoy en día, siete años después, ha llevado al Movimiento de Liberación Nacional Vasco a una grave crisis.
Este cambio de estrategia ha sido una jugada hecha por una fracción reformista de la Izquierda Abertzale, para integrar nuestro movimiento en el sistema y liquidar el MLNV, la Revolución Vasca y hasta el propio abertzalismo socialista revolucionario. Esta maniobra, una vez disipadas las ilusiones, euforias y fascinaciones iniciales, ha creado en el seno del Pueblo Trabajador Vasco frustración, tristeza, desapego, desconfianza, confusión, despolitización y desmovilización, y ha bloqueado nuestra lucha de liberación nacional y social. La ha desactivado y debilitado profundamente. En la medida que somos militantes del Movimiento de Liberación Nacional Vasco, no podemos de ninguna manera aceptar este cambio oportunista radical. Paso a paso, la fracción reformista que ha tomado el control de la Izquierda Abertzale está traicionando todos los principios del Movimiento de Liberación Nacional Vasco. De forma vergonzosa en nuestra opinión, pero sin ninguna vergüenza por su parte.

La lucha de clases en el seno del MLNV siempre ha existido, entre los numerosos elementos reformistas y oportunistas de la pequeña burguesía vasca y los/las militantes abertzales y socialistas revolucionarias de la clase obrera vasca, para lograr la dirección y la hegemonía en el movimiento. Ha habido una cruda lucha ideológica y organizativa entre estas dos clases sociales. Este hecho ha producido muchas crisis y escisiones a lo largo de la historia, que no mencionaremos detalladamente aquí. En la amplia y larga historia del Pueblo Vasco también han sucedido muchas veces situaciones extremas parecidas. Por citar solamente tres, el abrazo de Bergara en el siglo XIX, la traición imperdonable cometida por el PNV en 1937 en Santoña, y hace cerca de cuarenta años, el putrefacto proceso de arrepentimiento de lo que en su día fue el bloque conformado por la organización PM, EIA y Euskadiko Ezkerra. Esta operación que se inició hace muchos años es de una orientación parecida a las anteriores. Por poner un hito cualitativamente significativo, nosotras y nosotros lo situamos en el 14 de noviembre de 2009. Aquel día, en la lamentable rueda de prensa realizada en nombre de la Izquierda Abertzale en Altsasu, la fracción reformista aceptó los principios Mitchell, tomando la representación de todo el MLNV aparentemente y de forma falsa. Y eso era mentira entonces y lo es aún más hoy en día.
Los principios Mitchell no son neutros. Se sitúan dentro de la estrategia contrainsurgente diseñada por el imperialismo anglosajón, para provocar en todo el mundo la derrota de los Movimientos Revolucionarios de Liberación Nacional de los Pueblos Trabajadores a todos los niveles. Así ha sucedido en Irlanda y en muchos otros sitios. Con esta astuta jugada, la fracción reformista y sus aliados y aliadas oportunistas quisieron dar jaque mate a los sectores abertzales y socialistas revolucionarios del Movimiento de Liberación Nacional Vasco. Y tenemos que confesar, de manera autocrítica, que en gran medida lo han conseguido. Después vino un chaparrón de iniciativas y comunicados: el documento Zutik Euskal Herria!, las declaraciones de Bruselas e Iruñea, el pacto Lortu arte, el acuerdo de Gernika, la legalización del partido Sortu, el nacimiento de las coaliciones Bildu, Amaiur y EHBildu, la disolución de las organizaciones Segi, Ekin y Askatasuna, la conferencia de Aiete, el fin definitivo de la lucha armada de ETA, la tomadura de pelo en Noruega, la rueda de prensa que algunos y algunas ex-presas dieron en Durango, la vía vasca hacia la paz de EHBildu, el Foro Social, las maniobras para desviar al EPPK de la línea de la Amnistía (el comunicado de 2013), la “vía Rufi” y “la línea Barrena”, aceptando la legislación penitenciaria destructora de los y las presas políticas vascas, y las mentiras de los y las jueces fascistas, etc… Fueron especialmente significativas las declaraciones que el líder supremo del reformismo hizo en el juicio en su contra en Madrid, en 2011.

Lo que al principio fue una pequeña y secreta fracción se ha convertido en algo totalmente mayoritario hoy en día en la Izquierda Abertzale, atrayendo hacia sus tesis y estrategia a los y las liberadas, responsables y direcciones de todas las estructuras, organizaciones y medios de comunicación de ésta.

Como consecuencia de esto, se han acentuado en el seno del Pueblo Trabajador Vasco la decepción y la desmovilización, poniendo en peligro hasta la misma liberación nacional y social. Tenemos que desmontar y deconstruir la filosofía y la neolingua que están detrás de esta operación política. Es una ideología tóxica y alienante. No es verdad que queramos y necesitemos una paz sin vencedores y vencidos. Queremos vencedores: el Pueblo Trabajador Vasco y el resto de los Pueblos Trabajadores. Y queremos vencidos: las oligarquías de Francia y España y el imperialismo internacional. Los opresores y los oprimidos.
No nos gusta la curiosa lengua que se está haciendo mayoritaria, en la cual las clases sociales se transforman en “ciudadanía”; la lucha de clases, en “relaciones laborales”; el Pueblo Trabajador Vasco, en “sociedad vasca”; la autodeterminación, en “derecho a decidir”; la negación de la existencia del Pueblo Vasco, en “déficit democrático”; el Socialismo, en “justicia social” o en “modelo económico nuevo”; los y las trabajadoras, en “ciudadanos y ciudadanas”; la explotación de la burguesía, en “convivencia democrática”; la dictadura del Capital, en “democracia”; la censura y la inquisición, en “tolerancia”; la violencia sistemática de los estados, en “paz”; el monopolio de la violencia que han recuperado las oligarquías, en “normalización”; el incesante terrorismo patriarcal, en “violencia de género”; las exigencias de oprimidas y oprimidos, en “derechos humanos”; las destrucciones ecocidas de la Madre Tierra, en “desarrollo sostenible”; la Restauración neofranquista de la Monarquía, “transición democrática”; el imperialismo, en “comunidad internacional”; las masacres de la OTAN, en “intervenciones humanitarias”; la tortura, en “excesos policiales”; las bandas de ladrones de la burguesía, en “partidos democráticos”; las agresiones criminales de los capitalistas, en “austeridad”; el etnocidio de la comunidad lingüística euskaldun, en “bilingüismo equilibrado” y “normalización del Euskera”; la Amnistía, en “solución a las consecuencias del conflicto”; los verdugos y torturadores fascistas, en “víctimas del terrorismo”; las fuerzas de ocupación, en “defensores de la ley”; los cipayos de la burguesía vasco-española, en “ertzainas”, los patrones explotadores, en “emprendedores”; rendirse ante el enemigo nacional y de clase, en “proceso de paz y resolución del conflicto”; ceder por la cara, en “unilateralidad”; la Revolución Vasca, en “fase y estrategia del pasado”; regalarle las armas al enemigo, en “dar solución a los instrumentos y las estructuras que se derivan de la actividad armada”; ponerse a las órdenes de los oportunistas, en “acumular fuerzas y lograr acuerdos”; el conflicto y la dialéctica revolucionarias, en “transversalidad”, la colonización, en “pluralismo y diversidad”…

Estas dos filosofías, formas de hablar y terminologías, por un lado la reformista y oportunista, y por otro la abertzale socialista revolucionaria, chocan frontalmente todos los días de forma clara e inevitable, tanto en la práctica como en la teoría. La unidad es imposible cuando en el mismo movimiento existen estrategias totalmente contrapuestas y líneas políticas absolutamente antagónicas. Algunos y algunas se quieren integrar en el juego, normas e instituciones del sistema capitalista español y francés, otros y otras, por el contrario, queremos destruir y hacer añicos el sistema de raíz, para poder construir una Euskal Herria euskaldun, independiente, reunificada y socialista. En crisis estratégicas tan graves como ésta, los juegos de mayoría/minoría nunca han funcionado. Jamás.
En la batalla teórica, ideológica y sociopolítica en torno a la Amnistía se revela, de modo paradigmático, el choque frontal entre las dos estrategias. Los y las reformistas dejaron de lado la Amnistía al principio, porque consideraban, en sus esquemas pretendidamente realistas, moderados e institucionalistas, que la ruptura realmente democrática con el régimen neofranquista del 78 que suponía y acarreaba la Amnistía Total era imposible. En consecuencia, comenzaron a transitar por vías posibilistas, apoyando salidas individuales y obligando constantemente al EPPK a aceptar la legalidad destructora de los estados opresores, pensando así que las dos oligarquías ablandarían siquiera un poco su política asesina y criminal contra los y las presas y refugiadas vascas. Miseria del posibilismo, porque por ese camino hasta las más pequeñas mejoras se hacen imposibles, ya que los enemigos se sienten fuertes y vencedores. El ejemplo, la dinámica de la sokatira: si dejas de tirar…
Ante esta deriva, militantes del MLNV decidieron organizar el Movimiento por la Amnistía y contra la Represión. La reacción del reformismo fue dura y fulminante. Anatemas y excomuniones. Pero el movimiento siguió adelante, extendiéndose a todo Euskal Herria. También se fortaleció, enraizándose en sectores cada vez más amplios del Pueblo Trabajador Vasco, especialmente entre los y las jóvenes. Y comenzó a movilizarse.
Viendo todo esto, el reformismo ha cambiado de táctica últimamente. La palabra Amnistía ya no es tabú en su lenguaje, como ha sido hasta hace muy poco, y han comenzado a utilizar el término, para mejor vaciarlo de su contenido liberador y revolucionario. Hicieron lo mismo con la desobediencia y la resistencia civil en la época de la ponencia Zutik Euskal Herria! La base de la Izquierda Abertzale les creyó. ¿Por qué no ahora? Muchas y muchos militantes llenos de buena voluntad han tragado ese anzuelo. Aparentemente los reformistas ahora se sitúan “en la dirección de la Amnistía”, pero en realidad, defienden la “vía Rufi/Barrena” con uñas y dientes.

Hoy en día la gente comienza a darse cuenta. La mentira tiene las patas cortas. La Izquierda Abertzale reformista tiene muchos recursos, como los tuvo en su día Euskadiko Ezkerra. Pero no tiene razón. Por eso se niegan a participar en cualquier debate político estratégico cara a cara.
Teniendo en cuenta la gravedad de la crisis del MLNV, en enero de este año empezamos a juntarnos algunos y algunas ex-presas y ex-refugiadas, en torno a tres ejes:
1.- Mantener la dignidad de la lucha, y hacer frente a todos los intentos de manipulación y reescritura de la historia del Pueblo Trabajador Vasco.
2.- No cerrar las puertas a un futuro libre y mejor a las nuevas generaciones.
3.- Dar nuestra solidaridad a las y los represaliados políticos vascos, y hacerles saber que ni uno solo se va a quedar tirado al borde del camino por no ceder al chantaje del enemigo. Denok ala inor ez! Dena ala ezer ez!
Reafirmamos nuestro compromiso e implicación con la lucha a favor de la liberación del Pueblo Trabajador Vasco y la estrategia de reconstrucción del Movimiento de Liberación Nacional, y ayudaremos y apoyaremos con todas nuestras fuerzas todas las iniciativas a favor de estos objetivos.
Expresaríamos muchas mas opiniones y reflexiones, pero es algo sabido que en el Reino de España no hay ningún tipo de libertad de expresión, y que los perros y siervos de la oligarquía neofranquista reprimen duramente toda idea y planteamiento realmente revolucionario. Y que lo mismo pasa en la V República totalitaria de la burguesía francesa, etnocida e imperialista.

Queremos hacer un llamamiento a todos y todas las militantes abertzales y socialistas revolucionarias que se identifican con los objetivos históricos del Movimiento de Liberación Nacional Vasco, para que se autoorganicen pueblo a pueblo y barrio a barrio, en asambleas o de la manera que mejor les parezca, para llevar adelante la lucha por la liberación nacional y social del Pueblo Trabajador Vasco, en el camino del Estado Socialista Vasco. En la lucha para liberar a Euskal Herria, que cada una y uno tome su puesto, según sus fuerzas y deseos.

Gora Euskal Herria, askatuta eta sozialista!
Jotake, irabazi arte!
EUSKAL HERRI LANGILEAREN ASKATASUN OSOA HELBURU, BORROKA DA BIDE BAKARRA!

 

 1.- AURKEZPENA.

Orain hiru urte ezker abertzale historikoko militante batzuk lanean jarri ginen Eusko Ekintza erakunde soziopolitikoa plazaratu aldera. Denbora honetan gure helburu nagusia, politikan eragin eta ekarpenak egitea izan da, bai Euskal Herrian, bai ezker abertzale berean ere, bere zentzu anitza eta irekian.

Ezker Abertzalea, eragile soziopolitikoak, iraultzaileak, sindikalak, herrikoiak, historikoak, feministak, errepresioaren kontrakoak, ekologistak, gazteenenak,… osatutako mugimendu zabala izan da eta bada; Euskal Herria erdibitzen duen mugak bi aldeetan present egon den mugimendua eta ezin dena artifizialki murriztu  “dena kontrolpean” duen sigla alderdikoi bakarrera.

Denbora honetan, gurea, lana isila eta ia lurpekoa izan da. Apala gure  hedaduragatik beragatik, baina, beti ere, lan egiten  kontzientzia sortzen, masa abertzale, militante, kritikoa, soberanista eta independentista, eta ezkerra sortze aldera; herri mugimenduak indartze aldera lan egiten, eta mugimendu hauek desegiten saiatu direnen kontra. Herritar Batasuna baten beharra nabarmentzen dugu, ezker abertzalea bere aniztasunean osatzeko tresna bakarra gisa ulertzen baitugu eta honenbestez, ezker abertzalearen ahalmen osoa garatzeko tresna da ere.

Hau guztia, historikoki, behin eta berriz demostratu   denean edozein aurrerapen politikorako eta nazio askapen helburuetarako oztopo izan diren eta  Kapitala eta bere kudeatzaileen aurrean  herri boterea sortzeko traba bihurtu diren epe eta ibilbide motzeko hegemonismoen aurrean.

Azken urteotan, gure talde xumean, soilik gertatzen ari zenaren inguruan gure iritzia eta ikuspegia adierazteagatik kanpo presio gogorrak sufritu behar izan ditugu, (eta presio horiek beraiek ekarritako arazo propioak ere) eta kezkaz ikusi dugu ETA erakundeak, behin behineko su etenarekin, ireki zuen aukera paregabea hamarkadetako euskal gatazka bideratzen hasteko, desegiten joan dela:

Batetik, Estatuek edozein aurrerapen demokratikoaren alde izan duen jarrera itxia eta irmoagatik, non salbuespen legeria oso-osorik indarrean dagoen, honela, eskubide zibil eta politikoak behin eta berriz, urratuz.

Bestetik, sektore batzuetatik, eguneroko praxian helburu estrategiko historikoei uko egin izanagatik, beste helburu estrategiko ezezagunen aldera; agindutako markoa onartzen eta  akritikoki marko hau betearaztera bultzatzen duten sektoreetatik. Hain zuzen ere. (Adibide gisa, instituzioetan gertatu dena ikurriña eta beste hainbat ikur aldarrikatzaileeki); finean,  erregimena onartzen dute, ez lege- aginduz  hala inposatuta, utzikeriagatik baizik.

Argi gelditzen ari da, beraz, estrategia eta taktika hauek,  lehen momentutik, ez dutela arrakastarik izaten ari, pausuak errentagarritasuna eta bermea izan ditzaten Estatuen aldetik ez baita mugimendurik eman, ezta kosmetikoak ere. Eta hau guztia, beraien burua ezker abertzaleko tradizio eta zilegitasun soziopolitiko osoaren gordetzaile bakarrak izendatu dutenek, bultzatu dute.

Sektore hegemoniko honen apustua, ezker abertzale oso-osoaren ordezkari ez dena, bestalde, hauteskundeei begira izan da soil-soilik eta azkenean, hautesontzitan geldiarazia izan da (Europarrak, Foralak eta herrikoak). Eta hau horrela izan da, (hondakinen gestioa eta diru handiko karga fiskalaren inguruan interesatzen ziren analisi  batzuk egon arren) hein handi batean, masa militante kritikoa galtzen joan delako, kontzienteki desaktibatua eta anulatua izan delako, fede ekintza bihurtzeraino egiten dituzten mugimendu guztiak (ezker abertzaleko kultura  historikoarentzat ulertezinak izanda ere); modu honetan, analisi gaitasuna eta militantziaren ekarpenak baliogabetuz, modu txarrez, askotan; eragingaitza suertatu den taktika politiko elitistari ezker abertzale soziologiko osoak menean egiteko helburuarekin, agindutakoa otzantasunez bete dezan.

Independentzia eta sozialismoaren estrategia gero eta desitxuratuago dago, batetik, “erabakitzeko eskubidea” aldarri hutsalarekin,  edota  “politika sozial aurrerakoi”en mugekin eta bestetik, militantzia sortzailea eta  urratzailea bultzatu beharrean, meneko militantzia bihurtzeko egin diren saiakeragatik; honela, hamarkadetan ezker independentismoa elikatu duen humusa izan den euskal mugimendu herritarra kolapsora eramanez, hots, kapitalaren eta Estatuen inposizio soziopolitikoen aurkako herri boterearen iturria izan den mugimendu berbera kolapsora eramanez.

Hauteskundeetako atzerapenak, funtsean, proiektuarekiko ilusioaren galeran datza, batetik. Eta bestetik, historikoki, borroka instituzional zein ideologikoan, egoera latzenetan ere, kausa defendatu duen militantziaren parte-hartze faltan datza ere. Inplikazio militante hau ohiko marketingatik ordezkatu izan da, bai hauteskundeetan, bai instituzioetan egiten ari zenaren komunikazioan ere, ezker abertzalea sistemaren beste edozein eragile balitz bezala. Emaitzak bistan dira. Eta ezin ahantzi ere, kudeaketa instituzionalaren hainbat praktika, askotan, elitista eta herriaren parte hartzetik, zein ezker abertzaleko espektro soziopolitikotik eta herri mugimendutik urrun egon direla, instituziotan gertatzen ari zenaren interesa faltagatik edota instituzioek hartutako erabaki eta jarduera batzuekin talka egiteagatik.

Lau urte hauetan, ezker abertzaleak bere politika propioak ezartzeko aukerak galdu ditu, ez baititu  aprobetxatu, ez lortutako botere instituzionala, ez ireki den eszenatoki berriko aktore soziopolitikoen eta Estatuen egokitzapen falta, eraikuntza nazionalerako eta sozialerako politika errealak ezartzeko, ez aginte antidemokratikoaren kontrako konfrontazio politikak ezartzeko ere.

Gainera, instituzioetako kudeaketan ez du, ez jendartea eta ez ezker abertzaleko masa soziala aintzat hartu. Aitzitik, egungo erregimen instituzionaleko ezker abertzaleko koadroen integrazioa gertatu da, herri boteretik aldenduz, maiz,  pertsonalistak diren bestelako interesen alde.

Inora ez garamatzan bidaia honetan, (hasierako  hauteskundeetako aurrerapenetik haratago ez du markatutako helburua lortu ere: EAJren autonomismoa gainditzea) herri mugimenduaren zati bat sakrifikatu da “aldebakartasun” taktika aurrera eraman ahal izateko; Estatuen kontrako borroka demokratikoaren ukazio gisa ulertutako aldebakartasuna, eta ukazio honen aurkako edozein adierazpenen  desaktibazio gisa ulertutako aldebakarreko bidea, alegia.

Eta hau guztia,  nazioarteko zein bertako ospetsu zein  “aholkulari” talde batzuek  suspertu dutenean, nazioarteko presioen ondorioz Estatuak, derrigorrez, mugituko zirela uste faltsuan oinarrituta dago; existitu ez den presioa izan da, gainera. Eta esan behar da aholku interesatu hauen porrota bistako dela (Europar Batasunean eta mendebaldeko Europako aspaldiko disidentzia soziopolitiko baten gunea desegiteko interesatuak baino ez baitzeuden), sona handiko argazki batzuetatik, hainbat bilera garestietatik eta nazioarteko hitzaldi batzuetatik haratago ez da joan, eta egun arte Estatuaren eta bere iritzi publikoen aldetik ez da inongo pausu zehatzik eman. Are gehiago, hutsaren hurrengoa izan dira Estatuarentzako.

Laburbilduz, Estatuek errepresioa areagotu duten bitartean, ezker abertzaleak bere borrokarako eta erantzunerako ahalmena ahulduz joan da, sektore batzuetan, 40 urtez atzera eginez, Amnistiaren aldeko eta errepresioaren kontrako mugimendua sortu baino lehenagoko garaietara atzera eginez hain zuzen, eskubide soziopolitikoen urraketen aitzinean, melodramatikoki “errepresio hau ez dator bat garai berri hauekin” leloa goratuz,  errepresioa, hainbat gradutan eta koiunturatan eta edozein garaitan, zoritxarrez, Estatuentzako euskal gatazkaren trataerarako funtsezkoa dela onartu beharrean; zer esanik ez Espainiar estatutu neofrankistaren kasuan, Eskozia edota Quebeceko ereduetatik oso urrun daudenak.

Ez dugu pertsona nabarmenen parte-hartzea edo euskaldunok mendeetan  sufritu dugun gatazkaren konponketarako zuzendutako nazioarteko etorkizuneko hitzaldiak kritikatzen. Hala eta guztiz ere, gure jendartetik sortu beharko dira gatazka honen konponbiderako indarrak, izan ere, nazioarteko laguntzak  bide mugatua  baitu eta gure herrian bertan borrokarako eta mobilizatzeko indarra propioa sortzen ez badugu, ez dugu aurrerapenik izango.

Estatuekin konfrontazio demokratikorako gaitasuna duen edozein eragileen suntsipen politika honek, bere unerik erabakigarrienetarikoa izan du, eskubide sozial, nazional, zibil eta politikoen aldeko “Adierazi Euskal Herria” koordinakundea likidatu zutenean eta “kontrolpean” duten erakundeengatik ordezkatu dutenean. Independentistak sarea ere baztertua izan da, mami gabeko “erabakitzeko eskubidea” aldarriaren alde,  ustez, EAJ bere lotura autonomistatatik mugituko zelakoan edo “Herri Harresiak” bezalako ekimenen ezker abertzale ofizialaren azpiko oposizioa, autonomoki eta aginte gabeko ekintzen ahalmenaren beldur izanik, gutxi batzuen zuzendaritzatik eta komenientzietatik urrundutakoa eta autonomoki eta aginte gabe ekiteko ahalmenaren beldur direlako.

Eta azkenik, errealitatea da euskal gatazka desitxuratzen joan dela, Estatuen eta nazioarteko  agenda politikoetatik desagertu arte. Eta edozein motatako konfrontazioa behin desagertuta, ez dago, orduan, arreta jartzeko gatazkarik. Aditu beharra dugu, gainera,  inkestek diotela euskal herritarrok ez dugula independentzia nahi eta  seny katalana  bihurtu omen da  Euskal Herrian eta independentismo katalanaren “hondoratze” aren aurrean,  gurean “jendarte normalizatua” da nagusi. Ordena publikoko  arazoa eta estatus politikoa ukatuta duten presoen, Sortuko erreferentziako bururen bat salbu, arazo erresidualak besterik ez dira geratzen. Euskal preso politiko eta exiliatu edo errefuxiatuen kolektibo hau, aitzitik, etengabe ari da salbuespen egoerak sortutako preso politiko berriekin handitzen: atxiloketak, epaiketak, makro-sumarioak, mobilizazio sozialetan errepresioa,…

Bestaldetik,  “Sare” izeneko azkeneko laborategiko esperimentuaren gihar sozialaren galtzea, bistakoa izan da. Presoen aldeko aldarrikapenen funtsa muturreraino desitxuratu da eta emaitza, sektore berriak  hurbiltzea eta  bestelako jendea eroso sentitzea izan beharrean, Sare taldearen zaindutako marketinarekin egin dituzten manifestazioak eta mobilizazioak, hustuz joan dira eta presoen aldeko beste mobilizazioekin konparatuz, milaka lagun galdu dituzte. Horregatik, hartutako erabakien ondorio objektiboak aztertzeko  eta erantzukizunak asumitzeko unea da. Edozein motatako herri mugimendu autonomoren eta erabakitzeko gaitasunaren kontra joan diren berberak dira orain, beraien porrotaren arrazoia jendartearen desmobilizazioan datzala saltzen dutenak, hein handi batean, beraiek bertan direnean sortu duten giro arnastezina, kontraesankorra, nahasia, desmobilizatzailea eta etsikorraren erantzuleak.

Euskal preso politikoen kolektiboari dagokionez, aipamen berezia merezi du bere larritasunagatik:

Amnistiaren aldeko eta errepresioaren kontrako mugimenduaren likidazioa egin zuten lehendabizi eta egun, “urrutiko aginte” rik gabeko herri mugimendu autonomoa birsortu izanak krisi histerikoa eragin du. Honelako jarrerekin batera aipatu behar da ere, sektore ofizial hauek, gu bertan gauden “Ezkerretik Bilduz” ekimenaren aurka muntatu zuten benetako sorgin-ehiza;  hau guztia,  Sorturen ezkerrean dauden norbanako zein antolakuntzen edozein ekimenen   nukleazioa  deskarrilarazteko, hondoratu arte; eta hau kontuan hartuz, ekimen hau  hasieratik EH Bildurekin ekarpen gisa aurkeztu zela eta ez konfrontazioa gisa.

Ezker abertzaleko proiektuan, alarma gorriak, aspaldi, piztu dira. Hauteskundeetako emaitzen beheranzko geldialdia, larriagoa den beste  arrazoi baten sintoma besterik ez da:   independentzia eta sozialismoa helburu beraren gainbehera soziala. Helburu estrategiko hau hamarkadatan izugarrizko ahalegin militantearekin eta norbanakoarekin mantendu da, Euskal Herriko milaka lagunen parte hartzearekin, eta  aldi berean, helburu hau ez da bakar batzuen ondarea, 30.ren urteetatik hona borrokan aritu garen norbanakoenak zein erakunde guztienak baizik.

Alarma gorriak piztu direla beste sintomen artean hauexek ditugu ere bai: kalea galtzea; helburuaren suspertze sozialaren  utzikeria; edota BEC aretoan, “Euskal Bidea” deiturikoaren  deialdiaren porrota, non 10.000 peoi beltzak azkenean, 6.000tan geratu ziren. Finean,  marketin eta kontsumo azkarreko laborategiko produktua baitzen; herri mugimenduaren dinamismoa, antolakuntza propioa eta aberastasunaren galera;  ezker independentistaren estrategia lortzeko milaka lagun aktiboen parte-hartze eta ilusio militantearen galera, masa kritikoaren galera, alegia. Eta aktibo hauek  sistema barruko  alderdien ohiko marketinarengatik  eta  nominan dauden ehunka  liberatu sumisoengatik ordezkatuak izan dira,  zaharkituriko elite txiki baten tesi ofizialak inposatu ahal izateko eta  berauen hegemoniari, kosta ala kosta eta obsesiboki, eutsi ahal izateko. Helburuen likidazioa barne.  Gaineratu behar da ere, egiten ari zirenarekin kritikoa izan den edozein pertsonak edo erakundeak, hauengandik jasandako presioa, askotan  modu txarrekoa izan dela, gainera.

Eta hau guztia gertatu da, sistema kapitalista bera eta Espainiar estatua eta bere erantzuleak krisian dauden  garaietan, teorian, gure helburu soziopolitikoetarako inoiz baino mesedegarriagoa den egoeran.

Espainiar estatuan 15-M mugimendua sortzera bultzatu zuen krisi egoeraren ondorioz, Euskal Herrian, erantzuleen (Kapitalaren eta bertako gestoreen) aurka borrokatuko lukeen  oinarri sozialetik sortutako krisiaren kontrako gure mugimendu propioa sortzeko tenorea zen, kanpoko bultzadei itxoin gabe. Eta mugimendu honek berak ere, eskubide zibilen, nazionalen eta politikoen aldekoaren beste mugimendu zabalagoan sustraituta egon behar luke.

Ezker abertzaleko hainbat erakundeetako militantzia historikoaren sektore handi batean, kezkaz eta etsipenaz bizi dute gaur eguneko egoera. Bizirik dirauen militantzia izan edota norbanakoaren zein antolakuntzaren pobretzeak ekarri duen prozesu ulertezinean kitatutako militantzia izan, denbora gehiegiz, gure proiektu politikoan aurrera egiteko ahalmen eza erakutsi duten elitearen boterearen finkatzea izan baita  helburu bakarra.

Honengatik guztiagatik, Eusko Ekintzatik eta  ordezkatzen dugun tradizio historikoaren zati handitik, ezker abertzale historikotik, bere aniztasunean ulertuta, ezker abertzaleko sektore guztiei dei xume bezain premiazkoa egiten diegu, antola gaitezen; hainbat hamarkadetan, denon artean,  defendatu dugun gure proiektuaren birsortzea has gaitezen; 1930. urtean, sortu ziren  nazio askapena eta justizia soziala lortzeko idealek, erakunde

iraultzaileen eskutik frankismoan  eta erreforma garaian garatu  izan zirenak, sistemak berak onartutako ohiko alderdi sozialdemokrata hutsala bihurtuta buka ez dezaten, bere aldarrikapen estrategikoak, estrategia historikoak, “errealismo eta posibilismo politikoaren” ordez baztertu duen alderdi hutsa ez bihurtzeko, alegia. Errealitate soziopolitikoaren aurrean, gure taktika politikoen etengabeko egokitzapenak ezin gaitu  gure helburu estrategikoak uztera eraman. Garbi gelditu da hau, batzuen aldetik, adibidez, Amnistiaren aldarriaren  bazterketarekin eta  honen ordez, euskal preso politikoen espetxeetako bizi- baldintzetako hobekuntzaren xede taktikoa azken helburu bihurtuz, aurrerapen soila dela aitortu beharrean.

Etorkizuna gurea izango da baldin eta gauza bagara gorpuzteko mugimendu fresko, demokratikoa, asanblearioa, militantea, ilusioa sortzen duena, inor baztertzen ez duena, errealitatera eta gure estrategiara egokituko dena, borondate eratzaileaz eta injustuarekin urratzailea dena eta honenbestez, iraultzailea dena; Estatuekin borroka demokratikoari eskapu egiten ez diona, baizik eta  bere ADN politikoaren partea dela onartzen duena, hain zuzen ere.

Herri gisa frustrantea da, Herri Batasunari esker eta  Euskal herriko herri mugimenduari esker, kultura asanbleario edo parte-hartzaile zabala (bere mugak eta idealizazio faltsuetan erori gabe) ezagutu ondoren, orain   geure ADN  militantea ezabatu duen aginte sektario batean erori izana. Gaur egun, ezker abertzaleko 40 urte baino gutxiagoko oinarri sozialari asanblearismoaz hitz egitea entelekia historiko batez hitz egitea da. Orain dirudi Podemosek, bere zirkuluekin asanblearismoa asmatu duela eta CUP-ek ere herritar batasuna asmatu dutela. Gurean lau hamarkadetan aritu den funtzionamendua eta orain kontzienteki likidatua izan dena; umiltasun lezioa da, ez hain aspaldi, sozialismo eta nazio askapen borroketan eredu izan den mugimendu batentzako.

Sozialdemokraziarako biratzea eta ohiko alderdia osatzea garai berriekin  bat egitea zela saldu izan nahi digute batzuek eta hain justu, garai  berriak (CUP, Podemos, Ahora en Común, Madril, Bartzelonako, A Coruñako hautagai-zerrendak…) garbi uzten ari dira, gurean ezkerreko bidea herritar batasuna dela eta mugimendu sozial zabalaren behetik gorako funtzionamenduan datzala.

Mugimendu hauekin kontrajarria, gaur eguneko zuzendaritzak orain hamar bat urte hasi zen   kontrako prozesua, Batasuna alderdi bakar gisa sortu zutenean, Herri batasuna kitatuz, bere ondareaz jabetuz eta sektore kritikoak baztertuz. Sorturen sorrera, ongi antolatutako operazio politiko honen bigarren fasea izan da, bide berdinean sakontzen, ilegalizazioen politika antidemokratikoa aprobetxatuz. Horregatik, zuzendaritza honengandik orain, EH Bilduren hauteskundeetako krisia eta Sorturen antolakuntza krisiaren ondotik, “Fronte zabala” bat sortzeko beharra aditu izana ez du sinesgarritasunik, beraien sinesgarritasun ezagatik ere; herritar batasunaren likidazioaren arduradunak beraiek bertan direnean. Ezin baitigute beraiengandik salbatu beraiek buru izaten jarraituz. Beraien jarrera pertsonalista, ohiko alderdien funtzionamendu berberekin eta egitura asanblearioa, horizontala eta demokratikoa sortzeko ezintasun politikoa eta pertsonala agerikoa da hamar bat urte luzetik hona.Ezker abertzalea antihegemonikoa, pertsona, erakunde eta sentsibilitate guztiak konpartituko duena, parte hartu nahi duen orori bide emango diona, anitza eta asanblearioa izango da, edo bestela, ez da izango. Ezinezkoa da, betikoak buru direla laborategi eta marketineko beste esperimentua martxan jarri, beraien porrotak estali nahian eta  beraiek puskatutako “lorontzia” denen artean itsasteko. Ezker abertzalearen onbideratzea ez dago zuzendarien aldaketan baizik eta  taktika, eredu eta praxiaren aldaketan.

Ez diogu inori alderdi instituzionalak  eta sozialki epelak sortzeko eskubidea ukatzen, aspertzeraino defendatu baitugu ezker abertzalearen aniztasuna; are gehiago, alderdi hau talde barruan ordezkatua egon behar duen beste sentsibilitatea dela uste dugu. Onartzen ez duguna da,  denei agindutako monopolismoaren bidez hegemonikotzat hartzea beraien burua, ordainean,  ezker abertzaleko hustuketa eginez eta aniztasuna urratuz. Modu honetan, talde osoarentzat lan egin ordez, ehunka koadro politiko eta militante galtzen joan dira, etxera joan dira edo etxera bidali dituzte, dagoeneko “ez dutelako balio” edo “garai berrietara egokitzen “ez direlako. Gure komunikabideen jabe egin izana da  kinka honen adibide garbia, denen artean sortutako komunikabideek beraiek bakarrik tokia duten eta ahots kritikoak edota ezberdinak isilarazten  dituzten mezuaren plataforma monokordea bihurtu baitituzte.

Eusko Ekintzaren ustetan, ezker abertzalea berritzea, funtsean, herritar batasuna deitzen da: mugimendu herritarren, sozialen eta sindikalen dinamizazioa eta suspertzea da (independentziaren aldeko mugimendu zabalarekin batera eta beste  bat, eskubide zibil, politiko eta norbanakoarenak defendatzen duenarekin batera). Gune soberanista herritarra finkatu behar da eta Udalbiltza behingotik eta errealki bultzatu behar da.  Eta berriro diogu, gure inguruan gertatzen ari den guztia (Grezia Syrizarekin, Espainiar estatua Podemos-ekin, Anova, Ahora en común eta Katalunia CUPekin eta  herritar batasuna zerrendekin) gure tesian indartu besterik ez gaitu egiten.

2.- EZKER ABERTZALEA, EZKERRA IZANGO DA EDO EZ DA IZANGO.

Ezker abertzaleaz ezagutzen dugun errealitate soziopolitikoaren parte da Eusko Ekintza. Ezker Abertzaleko beste eragileekin batera historikoak diren helburu estrategiko orokorrekin bat egiten du: independentzia eta sozialismoa. Berezitasun batekin, guk sektore publiko, komunitario eta kooperatibo sendo batean oinarritutako  sozialismoan sinesten dugu. Honenbestez, ekonomia mistoa, epe motz-ertainean fase posible gisa kokatzen dugu, gure herriko errealitatearekin bat egiten duena, sozialismoko beste faseetara  aurreratu ahal izateko.

Gaurtik bertatik premiazkoa da aldi sozial eta politiko berria sortzea, geure burua behetik antolatuz eta sistema kapitalista ordezkatzen duen botere zati txiki eta progresiboen alde eginez, bai geure antolamenduaren bidez, bai lortuko dugun botere instituzionalaren bidez.

Soberanismoa eta independentzia elkarren ondoan aldarrikatzen dugunean, azpimarratu nahi duguna da,  ekonomi arloan soberania erreal eta herrikoi bat gabe, independentzia ,enpresa multinazionalak, Kapitala eta bere kudeatzaileen eskutan dagoen hitz hutsala dela. Greziako kasua da adibiderik garbiena.

Osasungintza eta hezkuntza publikoaren defentsatik haratago, guztion artean kudeatuko dugun elikagai soberaniaren aurrerapausoak zehaztu beharko genituzke, mendien jabetza publikoaren eta laborantza lurren alde (komunalen alde),alokairu publikoko etxebizitzen sareen alde,uraren eta beharrezko naturako beste bitartekoen  jabetza publikoaren alde; denen artean gestionatuko dugun kulturaren alde, garraiobide publikoa bultzatzearen alde, komunikabide eta komunikabide sare publikoen alde, energi enpresa publiko eta bertakoa sortzearen alde, bertako diru sare sendoak sortzearen alde, eraikuntza enpresa publikoen alde,…. norabide horretan eman daitezkeen pausuak  asko dira, ausardia eta borondate politikoa izanez gero.

Horregatik, ezker abertzalea eraikuntza ekonomikorako programa zehatz batez hornitu behar da sozialismo aldeko bidean, hainbatek  defendatu  duten “dena edo ezer ez” aldarrikapen maximalistei muzin eginez, hauek “ezereza”ra garamatzalako edo sozialdemokrazia dosi batzuekin, “dagoena” ren kudeaketa instituzional soila egitera garamatzalako.

Ekintzale kulturan arituak garenontzat, zehaztasuna, eta ekintza eta neurri zehatzen ezarpena da funtsezkoena, balio politiko eta filosofiko handiko testu marxista zehatzen inguruko erretolikatik haratago, ezin dena da hauek pausu zehatzentzat estuorma bihurtzea, bere osotasunean burutzeko baldintzak ez daudelako.

Honenbestez, marxismoa, analisirako, ekintza politikorako eta ezkerreko jendartea eratzeko ezinbesteko metodo bezala aldarrikatzen dugu, Euskal herriko errealitateari egokitzen den marxismoa, ikuspuntu fundamentalista eta zaharkituak gaindituz.

Langile klasea zapalketatik ateratzeko sortuko diren mugimenduak  babestu eta suspertuko ditugu, klase borroka dirauela argi utziz, nahiz eta botere sektore  baten batek klase borroka ez dela existitzen  dioen harro, beraiek langileak garaitu zituztelako.

Sozialdemokrazia dela, neoliberalismoa dela, beraien ustelkerietan itota, pertsonen eta planetaren ustiapena onartu eta bultzatu dute. Gurea bezalako herrien zapalketa onartu eta bultzatu dute ere bai.Finean, ez dute soilik erakutsi  hautabide agortu baten gidariak direla, baizik eta behar dugun mundu berria sortzeko  balio ez dutela ere demostratu dute.

Gainera kapitalismoaren krisia sistemikoa dela uste dugu eta bere xede ekonomikoak erdiestearren, sistema, herri borondatean eta interesen kontra doazen erabaki politikoez baliatzen da: legeriaren aldaketa iraunkorrak (Konstituzioa barne), lanetik botatzeak, etxe kaleratzeak, zapalketa eta miseria. Kapitalismoaren garapenak sortu duen planetak sufritzen duen  krisi ekologiko eta biziraupenarena, ezingo du inondik inora kapitalismoak berak konpondu.

Ezker abertzaleak antikapitalista porrokatua izan behar duela eta gure asmotan sistema ekonomiko justuagoa lortzea egon behar duela, uste dugu. Eta ez sozialdemokraziak edo sozialkristauek hamarkadetan ezarri dituzten “politika sozial” huts-hutsen bitartez adabakiak jarriz.

Zapalketa patriarkalaren borroka gure lehentasunen artean jarri behar dugu, emakumeen eta  ideologia eta praktika homofoboen kontrako zanpaketarekin bukatu ahal izateko bide bakarra baita.

Ezker abertzalea bere sorreratik, 30. urteetatik, gure herrira lanera etorritako jendearen integrazioaren eredu izan ohi da eta xenofobiaren kontrako borrokan ere aritu ohi da. Beraz, Ezker abertzalea arrazista edo xenofoboa dela esatea, errealitatetik kanpo jartzea da soil-soilik.

3.- BEREHALAKO EKINTZARAKO LAN ILDOAK.

3.1 Erakunde mailan eta aliantzak.

Ziur gaude egungo abagunean benetan demokratikoa den prozesu baten eraikitzea indar metaketan soilik oinarritu daitekeela. Antolatuta dagoen herri baten indarrak besterik ezin dio aurre egin Estatuek eta kapitalaren bertako gestoreak(UDF, UPN  y EAJ-PNV nagusiki) diseinatzen eta praktikan jartzen ari diren bidaia orriari.

Botere faktiko soziopolitikoei alternatiba eraikitzea, beraien erakundeen barnean ere, ezinezkoa da masa kritiko militante bat atzetik ez badago. Gupidarik gabe edozein aldaketaren aurka egingo baitute, nahiz eta txikia izan. Hau nabarmen ikusi da 4 urtetan EH Bilduk kudeatutako Gipuzkoako erakunde nagusietan. Herrialdearen indar faktikoek, Patronala, DV eta beste hainbat hedabide handi, eraikuntza enpresek, Kutxak, Mondragon Taldeko elite zuzendariak, Eliza Katolikoaren Jerarkiak, EAJ-k… aurrekaririk gabeko ofentsiba burutu dute erakunde hauen politiken kontra. Hauteskundeetan lortutako aurrerapenak eta erakundetan erdiestutakoak, soilik,

eraso hauei aurre egiteko eta deusezteko ahalmena izango duen masa militante kritiko baten bidez egonkortu daitezke.

Eraso hauek agertzen dira, berriro ere, Nafarroa Garaian aldaketarako gobernu eta udal batzuen aurka. Eta hau horrela da , erakunde hauek  erregimena aldatzeko asmoa agertu ez duten arren. Soilik aire fresko apurra sartzea nahi izan dute Amejoramenduaren eta PSN eta UPNko gobernuen hainbat urtetako errealitate ustel, sektario, eskuina eta autoritarioen aurrean.

3.2. Euskal gatazka politikoa.

Modu ezberdinetan gauzatu da gure herriaren zapalkuntza eta asimilazio ekonomiko, politiko eta kulturala. Hainbat mendetan luzatzen ari den fenomenoa da.

Gaur egun, Hegoaldean eta aro modernoari dagokionez, Estatu espainolarekin aurrez-aurre jartzen gaituen gatazka politikoak, 1936ko gerran, eta ondorengo Diktadurak eragindako genozidioan eta estatu terrorismoan dauka abiapuntu. 1977an emandako auto-amnistiak, gizateriaren kontrako krimenen eta genozidioaren zigor eza ekarri zuen, baita espainiar Estatuak burututako Estatu krimenenak ere. Haren ondorioz, euskal abertzalegoak Estatu honekin daramagun konfrontazioa gaur egun arte luzatuz.

Pasa den mendeko bigarren erdialdean, iparraldeko ezker abertzaleko erakunde ezberdinen ekinbideak, iraultzaileenak barne, Euskal Herriko zati kontinental horretan, duela 4 hamarkada pentsaezina zen nazio askapenerako mugimenduaren errotzea edo finkatzea ekarri du. Eta beraien  herri antolaketa eta hauteskundetarako antolamendua isla eredugarriak dira egun guretzako.

Euskal gatazkaren biktima guztiek, Egia, Justizia, Erreparazioa, eta nazioarteko legediak kasu hauen ondorio penalak bertan behera uzteko, ezarritako berriro ez errepikatzeko bermeak aplikatzeko eskubide osoa dutela pentsatzen dugu.  Honekin batera, baieztatu nahi dugu, genozidio frankista eta Estatu terrorismoaren biktimak direla bakar-bakarrik, Egia, Justizia, Erreparazioa eta berriro ez gertatzeko bermeak eskuratu gabe geratzen ari direnak. Estatuaren gehiegikeriak eta krimenak zigorrik gabe geratzen ari dira. Arrazoi hau dela eta, aipatutako delituei Egia, Justizia eta Erreparazioaren eskuraketa lantzen duten Estatu espainoleko eta bereziki,    Euskal Herriko taldeen ekintzekin bat izango garela adierazten dugu.

Horrexegatik ere, Estatuen aldetik herri honen sektore handi baten biktimizazioak jarraitzen duen bitartean, biktimen inguruko aferan behin-betiko pausoak ematea ezinezkoa dela adierazten dugu. Errepresioak Euskal Herrian biktimak sortzen jarraitzen du, eta hau ukaezina den errealitatea da, nahiz eta “normaltasun politikoaren” karikatura batean saihestu nahi izan den.

Oroimen historikoaren eta euskal gatazkaren kontakizunaren gatazka (la batalla del relato), oinarrizkoa bilakatzen ari da. Genozidioa frankista, bere zigor gabetasuna eta Erreformaren iruzurra zuritu eta guztiz legezkotzat jarraitzen izateko asmoa dutenen artekoa, eta  faxismo frankistaren haustura demokratikoaren beharra, eta honetarako abiatutako borrokaren legitimitatea defendatzen dugunen artekoa ,haiz zuzen ere.

http://www.naiz.eus/es/hemeroteca/gara/editions/2015-03-24/hemeroteca_articles/de-genocidios-y-crimenes-contra-la-humanidad

http://www.naiz.eus/es/iritzia/articulos/el-reino-de-espana-pais-de-pandereta-y-genocidio

Preso eta errefuxiatu politiko guztientzat, AMNISTIAren eskaera, agenda politiko eta sozialean berriro jartzea beharrezkoa da. Hau lortzeko behar diren aldaketa judizial oro gauzatzen hasteko exijitzea ere bai. Honekin batera, preso politiko guztiak Euskal Herriratzea eta gaixorik dauden presoak, eta kondenaren hiru laurdenak bete dituztenak askatzea luzapenik gabe exijitu behar da, eta nola ez, errefuxiatu guztien itzulera normalizatua ere. Hain xuxen, preso politiko, eta beraien familia eta lagunen aurka , azken urteetan, martxan jarritako salbuespeneko lege guztiak bertan behera geratzea exijitu behar da.

Azkenik argi utzi behar da,  Amnistiaren aldeko borroka estrategikoa, eta euskal preso politiko eta beraien familien onuraren aldeko iniziatiba taktikoak ez direla, inondik inora, elkartezinak.

3.3 Alderdien legea eta gainontzeko salbuespeneko legedia.

“Demokrazia” ilusioaren atzean ezkutatua dagoen, eta gero eta praktika autoritarioa garatzen duen sistema politiko ustela  jasaten ari gara. Noraeza antidemokratiko honen esponente argia, egun, Estatu espainolean indarrean dagoen Alderdien Legea dugu. Lege hau oraindik indar betean dago bere ondorio guztiekin. Hau horrela den bitartean, politika egiteko orduan aukera berdintasuna dagoenik ezin esan. Erakunde politikoak legez kanpo uzteko zikloa ez da bukatu. Eta hau horrela izango da, azken hamarkadetako legez kanporatzearekin Euskal Herrian markatuta dauden 40.000 pertsona inguruk, beraien ideologiaren baitan libreki antolatzeko eskubidea berreskuratzen ez duten bitartean. Alderdien Legea indarrean jarraitzen duen bitartean eta legez kanpo utzitako antolakunde eta alderdi guztiak berriro legalizatu arte ez da ziklo hau  amaituko. (Argitu beharra dago, salbuespeneko legedia ez dela bakarrik alderdiri aplikatzen, baizik eta mugimendu edo organizazio guztien kontra doala).

Hauteskundeetan egon ahal izateko inperatibo legala onartzeak, ez du esan nahi fitsik esan gabe geratu behar denik guzti honen aurrean. Edota injustizia edo zapalkuntza antidemokratikoaren aurrean ezer ez denik egin behar. Lege injustuak aldatzearren borrokatzeko eskubidea, oinarrizko eskubidea da demokrazian. Ezin dena egin inolaz ere, injustizia eta ilegalizazioen “Damoklesen ezpatak” existituko ez bailira bezala jardun, besterik gabe.

Askatasun politikoaren kontra, adierazpen eta manifestazio (mozal legea,…) askatasunaren kontra, etab.eko salbuespen lege andanak, arindu ezezik, egoera gogortu eta etengabe preso politiko berriak sortzen ditu.

Horrela adierazten da salbuespeneko legediaren kontrako Askatasun Ekintza manifestuan www.askatasunekintza.eu :

“36ko gerra latzarekin hasi, pairatutako ondorengo genozidio eta frankismoaren erregimenarekin jarraituz, eta azkeneko hamarkadetako Estatu terrorismoarekin eguneraino, Espainiako Erresumak Euskal Herriari eta euskal herritarroi ezarri dizkiguten salbuespen lege andana, euskal gatazka soziopolitikoa suntsitzeko asmo garbia izan du.

Hainbeste urte legeri honekin, azkenean ezohikoak diren neurri hauek gure egunerokotasunean barneratu ditugula, normalak bailiran; euskal izatearen askatasun zibil, nazional eta politiko eza, berezko zerbait balitz bezala. Gainera batzuk, beraien erosotasunetik ukatzen dute salbuespen egoeran bizi garenik, baina kinka larriegia da eta larriagotzen ari da, zurikeriarekin estaltzeko.”

1978 urtean ezarritako erregimen juridiko-politikoa izugarrizko porrota izan da. Beraz, bere ordezko erregimen juridiko-politiko berri bat, oinarrizkoa eta urgentea da.

3.4 Euskara

Euskara, gure herriaren identitatearen enborra da.  Nortasun propioa ematen digu, eta munduaz dugun ikusmolde propioa, Euskal Herrian kokatzeko ere. Gure herriko edozein lurraldetan, lanean eta euskaraz bizi  nahi duen pertsona orori ahalbidetuko dion  funtsezko elementua izan behar du euskarak.

Aldi berean , aldarrikatu behar da tinko, Estatu espainol eta frantsesak, ordaindu beharreko zor historikoa dutela euskararekin. Guk Euskal Herri euskalduna edo hizkuntza-anitzeko apustua egiten dugu, eta honetarako behar diren neurri guztien inplementazioa,bultzatuko dugu, konplexurik gabe.

http://www.naiz.eus/es/iritzia/articulos/euskararekiko-espainiaren-zor-historikoa-euskaldunon-egunkariaren-kasua

4.- EZKER ABERTZALEAREN MODELOA.

Ezker Abertzalea, langile eta herritarren klase aliantza historikoa da. Bere historia luzean, ideologia desberdinez konposatuta egon da: ekintzalea, libertarioa, komunista, sozialdemokrata, edota sozialista. Historikoki modelo plurala, demokratikoa eta parte-hartzailea mantendu izan du, eta honi esker, errepresio bortitzenari ere eusteko eta aurre egiteko gai izan da,1936tik eta frankismoan zehar, edota errepresio eta adierazpen desberdineko estatu terrorismoaren aurrean,alegia.

Euskal Herriko jendartea, beraien ezkerreko ideologiaren arabera, alderdi eta erakunde desberdinetan antolatzea, ekarpen positibotzat jotzen dugu. Gure helburuetan ez baitago alderdi hegemoniko bakar bat eratzea.

Herritar Batasuna osatuko duten ezkerreko elkarte edo antolakunde multzoaren parte izateko jaio da Eusko Ekintza. Nahi dugun Herritar Batasuna aldi berean, Fronte edo Gune Soberanista herritarra baten bermea izango da. Gune honek, ezker abertzaletik haratago doan mugimendu soberanistaren eta aliantzen sustatzailea izan beharko du; autodeterminazioaren eskubidearen ariketa eta independentzia lortuko dituena, gure ekonomiaren eta giza eta natur baliabideen subiranotasun ekonomiko eta sozialarekin batera.

EH Bilduren esperientziak, soberanista eta ezkerrekoa izango den Gune hau lortzera berbideratu beharko luke, non betiko indarrez aparte indar berriek ere bertan egon beharko luketen. Horrela bakarrik antolatuko dugu, ez bakarrik irabazteko gai den indarra, baizik eta aldaketa sozial eta gure herriarentzat soberania ekarriko duen indar elektorala ere. Horretarako, militanteen masa kritiko baten antolaketa behar- beharrezkoa izango dela baieztatzen dugu.

5.- EKINTZARAKO TRESNAK

5.1 Gure eskubide social, nacional eta politikoen aldeko plataforma.

Eusko Ekintzako kideek zera uste dugu : Fase honetan masa borroka, desobedientzia zibila zein intsumisio aktiboak zapaltzaileek ezarritako aginte  antidemokratikoaren aurkako tresna eraginkor eta apurtzaileak direla.

Gure ustez , erakundetan lortutako ordezkaritza , herritar klaseen aldeko lanean ezarri behar da. Herritar klase hauen interesak defenditu behar dira eta herri mugimendua gogoz bultzatu behar da erakundetako ordezkaritza honetatik.

Aldebakartasuna estrategia zehatz eta argi batean kokatu behar da eraginkorra izateko.

Ziur gaude soilik gure eskubide sozial, zibil, nazional zein politikoen aldeko mugimendu zabal, indartsu eta antolatuak ahalmena izango duela egungo egoera iraultzeko indar korrelazioa aldatuz.

5.2 Independentziaren aldeko plataforma.

Independentziaren aldeko mugimenduak anitza eta autogestionatua izan beharko du , pertsonez zein taldeez osaturikoa; independentziaz mintzatzeko edo herri batean independentziaren inguruko herri kontsulta bat egiteko “une egokia” zein den erabakiko duen inolako kanpoko agintekeririk  gabekoa ; auzolan nazionalean eta kooperatiboan arituko den mugimendua. Horrela, Euskal estatuaren eredua sortzen joango da.

Bestalde, independentziaren auzia konplexurik gabe mahai gainean jartzeko, orain egoera “izoztuan” dagoen Independentistak sarea , lan-tresna baliagarriaz gain  itxaropenez hartu dugu  ere duela gutxi sortutako  “Gure Berriak” hedabide bezalako tresna berrien sorrera.

Hemendik hilabete gutxira Katalunian aurrekaririk gabeko olde independentistaren aurrerapena ikusiko dugu eta bitartean , Euskal Herrian mugimendu independentista nahita moteldu dute batzuek.

Zinez uste dugu egoera hau irauli behar dela. Hurrengo hilabeteetan aldarrikapen independentista bizitza politikaren erdigunean kokatu behar da argi eta garbi.

Esate baterako, denbora luzez ”apaldurik” egon diren herri kontsulta independentistek indarra hartu beharko dute. Baina herri mugimendu independentista  zabal eta autonomoa bera hauspotu behar da indartzeko. Bultzada sozial, politiko eta mobilizatzailea berreskuratu behar da , batzuen “orain ez da une egokia” bezalako oztopoen gainetik.

5.3 Ekintza politikorako tresnak. Herritar Batasuna.

Lehen esan bezala, ekintza politikorako tresna nagusia Herritar Batasuna izango da; Ezker abertzaleko sentsibilitate politiko ezberdinetako erakunde guztiek osatutako Herritar Batasuna, hain zuzen ere. Herri mugimendukoak, politikoak, sindikalak, gazteak, anti-errepresiboak, … baita talde hauetan militantzia konkretua ez duten pertsonek baina Herritar Batasunaren partea sentitzen direnak ere lekua izango dute bertan.

Herritar Batasuna, batzarrean oinarritutako parte hartzeko tresna horizontaletan oinarrituko da, pertsona zein taldeen multzo handi hau eraginkortasunez antolatzeko. Kontraesanak gestionatu eta lan ildo eta taktika komunak ezarriz.

Azken bolada honetan sarri aditzen dira Herritar Batasuna Euskal Herrian zer izan den eta zer suposatu duen  desitxuratu nahi duten hainbat mintzo.

Euskal Herritar Batasunak ezin du aldi baterako hauteskunde-erakundetarako plataforma soil bat izan, ezta barne korronte zein batzarrei “irekita” dagoen alderdi bakarra ere.

Gure artean Herritar Batasuna hamaika buruko herensugea izan da: buru sindikala, ekologista, gazteriarena, anti-errepresiboa, feminista, talde soziopolitikoena … aldi berean, borroka fronte ugari sortzeko gai izan dena. Baita barne erakunde aniztasun hori dela medio, zartada errepresiboei aurre egiteko gai izan dena. Baina, bereziki, barne aniztasuna gestionatzeko gai izan dena eta kontraesanak arindu eta aurrera jotzeko tresna politikoa bilakatu dena.

Herritar Batasunak Independentzia eta Sozialismorantz bultzatzen duen motorra eta indar-lekua izan behar du.

Era berean, Herritar Batasuna, hamarkadetan zehar, komunitate soziopolitiko bat izan da, kanpoko erasoen aurrean elkartasunezko barne lotura indartsuekin. Norbanako zein taldeen arteko elkarlaguntzarako gunea izan baita. Hau, bereziki, nabarmendu da errepresaliatu politikoen zein beraien senide eta lagunen kasutan. Batzuen “garai berriek”, komunitate soziopolitiko hau apurtu edo, behintzat, ahuldu dute. Errepresaliatu politiko eta beraien ingurukoek noraeza pertsonal eta afektiboan utzi dituzte, beraien borrokaren zioa (Oroimen historikoaren eta kontakizunaren gatazka) abandonatuz. Baina baita, esate baterako, errepresioak berak itxitako Herriko Tabernen langile askok ez dute beraien burua bahiko babesturik ikusten; edota hainbat talde eta militante, zuzenki, abandonatuak izan direnak errepresioaren aurrean (haietako hainbat ezker abertzalearen talde historikokoak).

http://www.euskoekintza.eu/entrevista-de-boltxe-a-antxon-gomez-historico-militante-ekintzale-sobre-el-macro-juicio-0408-contra-eae-anv-batasuna-y-ehak

Elkartasunezko komunitate soziopolitiko hau berreskuratzea lehentasunezko ildotzat jotzen dugu. Ez bakarrik ezkerreko balore etiko bat delako, baizik eta estatuen zein kapitalaren gestoreek bultzatutako errepresioaren aurrean, masa kritiko militantearen erresistentziarako tresna delako.

Antolaketa politikoaren ereduaren hautuan baitan doa ,aldi berean, helburu politikoak finkatzea. Alderdi bakarreko eredua, estatuek Ezker abertzalea asimilatzeko tresna da. Eta alderdi bakarreko tresna hau  ahula da beraien makinaria guztia suntsitzeko, erabiliko duten estatu zein indar faktikoen aurrean.

Herritar Batasunaren antolaketa eredua, berriz, konfrontazio demokratikorako tresna da, gure herriko burujabetza nazional eta ekonomikorantz aurreratzeko tresna, hain zuzen. Herensugearen eredua da, bere buru-aniztasun hartatik gotortzen dena eraso eta errepresioaren aurrean.

Herritar Batasuna, independentzia eta sozialismorako bidean aurrera egiteko bermea izango da.

Ezkertiar zein soberanistak diren taldeekin aliantzak hedatzeko tresna litzateke, era berean; Autodeterminazio eskubidea, zinez, onartu eta Herri Fronte handi bat elkarrekin osatzeko bidaiakideak izango dituena,norberak bere historia eta ideologiari uko egin gabe.

5.4 Fronte zabala. Herri Frontea edo Gune Soberanista.

Gure iritziz, Herri Fronte edo Gune Soberanista, Herritar Batasunaren hainbat talde soziopolitikoekiko aliantza bat litzateke, ez soilik alderdi politikoen artekoa. Aliantza hau hauteskunde zein erakundeen gestiorako tresna litzateke, baina baita mobilizaziorako tresna ere. Aliantza osatzeko beharrezkoa lirateke autodeterminazio eskubidea ,aitzakiarik gabe onartzea zein gurekin bat etortzea politika sozial zein eraikuntza  nazionalarako bidean aurrepausuak emateko.

Gure egitasmoa aurrera ateratzeko bermea, Herritar Batasunaren indarretan dago, ezkertiar eta abertzalea baina aliatuak bilatzeko gai ere izan behar dugu. Baita EH Bildu edo etorkizuneko beste hainbat tresna kudeatzeko gai izan behar dugu ere, gure aliatuekiko elkar errespetuz eta partekatzearen jarreretatik kudeatuz ere. Elkar ulertze eta bakoitzak ordezkatzen duen ibilbide historiko eta ideologiarekiko elkar errespetuetatik hedatutako aliantzak osatu behar ditugu, kontraesanak errespetutik eta inoiz inposaketatik kudeatuz.

Edozein modutan ere, ezin daiteke erakunde-hauteskunde frontea edo unez-uneko hainbat akordio eta elkarlan, Ezker Abertzaleko Herritar Batasunarekin nahastu. Baina gure ikuspegitik denak dira beharrezkoak eta aurrera jotzeko tresna baliagarriak.

5.5 Udalbiltza  

Udalbiltzak  Euskal Herriko Nazio Erakundearen erreferentzialtasuna izan behar du, lurraldea bere osotasunean egituratzen duen erakundea, alegia. Erakunde (sindikal, kultural, feminista, …) zein eledun (zinegotzi-alkate, legebiltzarkide edo edozein kargu politiko) soberanista eta independentistei irekita. Aldebakartasunetik Euskal Herriko eraikuntza nazionala eta independentzia ahalbideratuko duena.

Guztiz beharrezkoa den Euskal Herriko berreraikitze nazionala kontutan hartuz, gure herria bi estatu eta 4 elkarte autonomikoen artean banaturik baitago (E.A.E., Nafarroa, Turtzioz (Kantabria), Trebiño (Gaztela-Leon), … Berreraikitze nazional hau, egitasmo konkretuen bidez Erakunde Nazionalaren lehentasunen artean egon beharko litzateke.

Udalbiltza, Eraikuntza nazionalaren motor nagusia izango litzateke fase honetan. Lan arlo ugari daude horretarako. Arlo sinbolikoa eta ikurrak (ENA berreskuratu, bide eta herri seinaleak …), lurraldetasuna, euskara eta bereziki, Estatu berriaren egituraren kimuak aldatzen eta ernetzen joatea.  Baita Estatua nolakoa izango litzatekeen proposapen konkretuak egiteko lan taldeak osatu beharko lirateke, Katalunian aurreratzen ari den moduan. Gure kasuan, Nafarroako Errepublika izango litzateke estatua, eta sozialista, jakina.

Baina, zoritxarrez, ikusi dugu nola EH Bilduren erakunde botere handiko sasoi betean, Udalbiltzaren erreferentzialtasuna nazio eraikuntzarako tresna gisa oso txikia izan den. Era honetan, errekara bota dira aurreratzekoak ziren 4 urte.

5.6 Herri Mugimendua.

Guztion bultzadaz indarberritutako eta hauspotutako herri mugimenduaren alde egiten dugu, auto-organizatua eta autonomoa dena; independentzia eta sozialismoarako bidea irekiko duena. Ezker abertzale guztiaren laguntza eta bultzada izango du mugimendu honek, eta kapitalaren zein estatuen gehiegikerien aurrean harresi lana egingo du. Aldi berean, haien politiken aurrean alternatiba politiko zehatzen eredu izango da; beste mundu eta ereduak posibleak direla pedagogikoki erakusteko tresna izango da.

Ezker abertzaleak kudeatutako erakundeak herri mugimenduaren hauspoa izango dira eta ez galga bat.

Preso, deportatu zein erbesteratuen egoera larria dela konziente izanik, Amnistiaren aldeko mugimendua indartzeko premia azpimarratu nahi dugu, eta beraien izaera politikoaren aldarria  gure egiten dugu ere.

ONDORIOAK. (Laburbilduz)

Abuztuaren 2015eko honetan, gure aldarrikapena, hasiera batean, barnera begira da, baina laster ezkertiar eta independentista diren talde zein lagun gehiagorekin partekatua izateko gogo irmoa dugu, ezker abertzalea  berrindartu eta berreskuratzeko, hain xuxen ere. Ezberdinak batuz Herritar Batasun berri eta berritua osatzeko deia da gurea, duela gutxi arte izan garen komunitate soziopolitikoa berreskuratzeko deia. Norbanako edota gure taldeen bakartasun militantetik ezinezkoa da. Guztion indarrak batuz egingarria egingo dugu. Borrokak iraun duen hamarkadetan pilatutako humus politiko eta militantea ezin da galdu batzuen itsukeriagatik. Batzuk tematuak daudelako, halabeharrez eta erabakiak  guztioi inposatzen, militante kritikoen zapalketa eta gutxiestea erabiliz. Eta dena, jada porrot nabarmena erakutsi duen taktika politiko baten izenean. Nahiz eta orain azken hauteskundeetan Nafarroa Garaian lortutako bozkekin  (seguruen gainera unez unekoak diren eta egonkortu gabeko bozkak) beste herrialdeetan izandako bozka galerak zuritu nahi dituzten.

Lanketa gogorra izango da, baina militanteon ilusioa pizteko modukoa, zeren eta hamarkadetako borroketan pilatutako humus soziopolitiko hori, epe motz- ertainean, gure Askatasun Nazional eta Sozialaren Aldeko Mugimenduaren berpiztearen bermea da eta egingarria da. (Oinarri horren faltan dauden beste leku askorekin konparatuz egingarriagoa).

Independentziaren eta Sozialismoaren aldeko gure estrategia berpiztu beharra dago indarrez eta kemenez. Hau da, estatuen zein kapitalaren gestoreen aurkako konfrontazio demokratikoa berpiztu behar da. Zeren eta etortzeko dauden hurrengo garai historikoetan gure helburuetarako ezin hobeak izango diren baldintza objektibo eta subjektiboak izango ditugu aurrean. Ezin dugu batzuen ezintasun politikoagatik une historikoa hau galdu. Are gutxiago, hainbat buruzagi politikoen ezina, ezintasun kolektiboa bilakatu, “garai berriek” gure gune soziopolitikoa desaktibatu duela argudiatuz. Ez dugu horretan sinesten, are gehiago, zinez uste dugu, Herritar Batasunean antolatutako ezker abertzalearen ahalmen soziopolitikoa handia dela. Lotu gabeko, hauspotua, berraktiboa eta autonomoa den  herri mugimendu baten apustua egiten dugu.

Ezker Abertzaleak, ezberdinekin aliatu politikoak egiteko ahalmena duela, uste dugu; Euskal Herriko subiranotasun, autodeterminazio eskubidean eta sozialismoarako bidean konkista sozialak lortzen elkarrekin joateko ahalmena duela.

Hau guztia posiblea da, berriro ere, gure burua sektore soziopolitiko errespetagarria bilakatzen badugu, gure burua, masa militante kritikoa bezala agertuz. Masa kritiko hau, gainera, ahalmena izango du, zalantzarik gabe, hauteskunde masa handia mugitzeko.

Guk, Ezker abertzale historikoak, ez dugu inolako deirik egiten ezer apurtzeko (jakitun izanik manipulazioa beraien tresna politiko nagusia bilakatu duten hainbaten erreakzioa zein izango den gure hitzak irakurtzerakoan). Alta, gure deialdia, bidean  alferrik galtzen ari diren indarrak berreskuratzeko da. Berriro, benetako Ezker Abertzale indartsu bat zein Herri Gune Soberanista zabal bat sortzeko, hain xuxen ere. Aliatu berriak bilatzeko zein ezker abertzalearen barne, talde eta sentsibilitateen aniztasuna eta kontraesanak oinarri sozialaren parte hartze horizontalaren bidez kudeatzeko gai izango den Herritar Batasuna.

Gure ADN politikoan daude Herri Frontetik Herritar Batasunera. Ez da amore emateko garaia, etorkizuna gurea baita.

Ekintza Garaia da.

  Euskal Herria, 2015ko abuztuaren 15ean.

euskoekintza@gmail.com

 

 

Eusko Ekintza alderdia duela bi urte biltzen hasi zen ezker abertzaleko sentsibilitate ezberdinetako emazte eta gizonen  talde baten hausnarketaren ondorioa da. Egoera soziopolitikoari  erantzuteko ildo politiko baten lerro nagusiak zehazterakoan.

Haren jarraipena izanik, Eusko Ekintza alderdia aurkeztu dugu Espainiako Barne Ministerioan bere legalizaziorako.

Hurrengo aste eta hilabeteetan, GURE ILDOAK partekatzen dituzten pertsona,talde eta sentsibilitate politikoekin harremanetan jarraituko dugu urrats berriak zehazteko.

Otsailean Eusko Ekintza (EEK) osatzen dugun pertsonen eta sentsibilitate ezberdinen aurkezpen masiboagoa egingo da, eta udaberria aldean lehendabiziko kongresua burutuko dugu.

AURKEZPEN AGIRIA, GURE ILDO NAGUSIAK

Agiriaren laburpena:

• Eusko Ekintza, ezker abertzaleko sentsibilitate ezberdinetako bilgunea da. Helburu nagusietan, bat egiten du Ezker Abertzalean dauden beste sentsibilitateekin, ezker abertzalearenak historikoki izan diren sozialismoa eta independentzia helburuekin, alegia. Antikapitalistak gara eta arlo publikoan, komunitarioan zein kooperatiboetan oinarritzen den sozialismoan sinesten dugu.Modu berean, nazio eraikuntzan, oinarri sozialista batean eraikitako euskal errepublika independentea aldarrikatzen dugu.

• Eusko Ekintzak bere errespetua adierazten die gatazkak eragin dituen biktima guztiei eta argi esaten dugu zor zaiela, nazioarteko legediak aitortzen dien Egia, Justizia, Erreparazioa eta berriro horrelakoak ez gertatzeko bermeak. Honekin batera, argi eta garbi esan nahi dugu genozidio frankista eta estatu terrorismoa pairatu duten biktimak direla, bakar-bakarrik, Egia, Justizia eta erreparaziorik gabe geratzen ari direnak. Euskal Herriko Egiaren Batzordea da, une honetan, gai hauetan urratsak ematen hasteko tresna eraginkorrena.

• Gatazka politiko honek eragin dituen preso eta iheslarientzat amnistia egon behar du. Horretarako, Espaniako eta Frantziako legedien aldaketak eman daitezen, indar korrelazioak suspertzen ahaleginduko gara. Bitartean, presoak Euskal Herriratzea, gaixorik daudenak eta zigorraren hiru laurdenak bete dutenak askatzea eta oro har presoen aurkako salbuespen legediak bertan behera uztea exijitzen dugu.Alderdien legea indarrean dago bere ondorio guziekin eta hala den bitartean, ezinezkoa izango da berdintasun politikoez hitz egitea. Oraindik hainbat sumario irekita jarraitzen du  militante eta erakunde independentisten lan politiko hutsa zigortzeko, eta oraindik orain kartzeletan bere jarduera politiko eta intelektual hutsagatik presoak badaude.Inperatibo legala akatatzeak ez du berarekin ekartzen injustiziei men egitea ezta ikuspuntu demokratiko batetik onartezinak diren zapalketen aurka ekin eta salatu gabe uztea ere.

• Udalbiltzak Euskal Herriko erakunde nazional gorena izan behar du; lurralde osoa egituratuko duena; eraikuntza nazionala eta independentzia ahalbidetuko duena; soberanista eta independentista diren eledun eta erakunde guziei irekita egongo dena.

• Euskara da gure herriaren nortasunaren enborra.Euskararen ikuspuntutik bizi nahi dugu munduan eta Euskal Herrian,jakina. Euskarak  balio behar digu euskara hutsez bizi nahi duen oro Euskal Herriko lurraldeetan lan eta bizi ahal izateko.

• Ezker Abertzalea, historian zehar, alderdi bakarrean batu ezinak diren libertario, komunista eta sozialista ideologiaz osatu da. Langile eta klase herritarren aliantza historiko bat  izan da Ezker Abertzalea, eredu demokratikoa izan duena beti, anitza eta parte-hartzailea. Horregatik hain zuzen, errepresio gupidagabeari erresistentzia tinkoa ezartzeko tresna eraginkorra izan da. Herritar Batasuna, berriz, konfrontazio demokratikorako tresna izan da.Begi onez ikusten dugu Euskal Herriko jendartea ideologia ezberdinetako alderdietan eta erakundeetan antolatzea

• Eusko Ekintzan ez dugu sinesten goitik behera antolatutako behetik gorako mugimenduaz. Horregatik, korronte antolatuak eta sentsibilitate politiko ezberdinak onartuko ditugu eta antolakuntza parte-hartzailea eta demokratikoa bultzatuko dugu.Batzarra izango da gure ezaugarria, eta gainontzeko indar eta talde soberanista ezkertiarrekin auzolana gure ipar-orratza.

• Herri mugimendu antolatu eta autonomoa,  inoiz baino beharrezkoa zaigun independentzia eta sozialismorako bidea bermatuko duena; Gure militanteek herri mugimendua hauspotuko dute, inolako dirigismo eta ingerentziarik gabeko herri mugimendua.

• Eusko Ekintzak masa borrokan eta mota ezberdinetako desobedientzia zibilean sinesten du. Instituzioetan lortzen den ordezkaritzak Euskal Herriko herritar mugimendua indartu eta herritarren interesak defendatzeko tresna izan behar du. Eledunek herri zerbitzariak izan beharko dute. Uste dugu aldebakartasunaren hautuak norabide estrategiko zehatz eta argia izan behar duela. Garbi dago guretzat giza eskubide zein eskubide sozial, nazional eta politikoen aldeko herri mugimendu zabal eta indartsuak lortuko duela indar korrelazioa eta estatuen itxikeria gainditzea, eragile sozial anitzez osatutako independentziaren aldeko auzolan nazional zabalarekin batera. Konfrontazio demokratiko anitza eta etengabeak baino ez ditu eskubide sozial eta nazionalak ekarriko.

“Borroka garaia da, gerezi denbora inoiz heltzeko”