Artículo de opinión de Jon Iurrebaso. Ex preso político.

Independientemente de la opinión que nos merezcan las actitudes políticas tomadas por partidos, colectivos o militantes, estén estos últimos encarcelados o en “libertad”, pensamos que el debate de las ideas, de los posicionamientos y de las dinámicas políticas tiene que estar sujeto a unos mínimos criterios.

Estas son, en nuestra opinión, algunas  de las premisas y obligaciones que debiera tener todo debate político si bien condicionado, en su dimensión pública, por la  represión. Soberanía para opinar ante cualquier interlocutor. Respeto para con quienes discrepamos. Disposición a la crítica y a la autocrítica. No hay límites a la hora de exponer los planteamientos de cada cual en cuanto a posición propia como en cuanto a crítica a terceros.

 Dicho esto, vamos a comentar siquiera brevemente la opinión que nos merece la decisión de la mayoría del Colectivo de PPV de acogerse individualmente a la legislación penitenciaria española y francesa para obtener beneficios penitenciarios o en su caso la excarcelación individual.

 En la práctica y en el núcleo de la decisión, no se contemplan los parámetros de la Amnistía, tanto en su sentido táctico (vuelta a casa de todos los represaliados) como en su sentido estratégico (reconocimiento de los derechos nacionales y sociales de Euskal Herria). En consecuencia, la noria de la represión seguirá girando sin parar y por primera vez no la enfrentamos con la independencia y el socialismo para Euskal Herria, es decir, con la Amnistía.

 Y no es una cuestión que ataña solo a las cárceles pues ya antes Sortu se acomodó a la legalidad vigente, así como ETA entregó su posición y sus armas. Se cierra el círculo político de enfrentamiento con los Estados. De aquí en adelante la Izquierda Abertzale Oficial, y todo lo que a ella se supedita, actuará exclusivamente bajo los parámetros de la legalidad española y francesa.

 Esta decisión de acatar y acogerse a la legislación de nuestros enemigos marca un antes y un después pero también condiciona de alguna manera el futuro. El futuro de nuevos y nuevas militantes vascos y vascas que serán encarcelados por defender y luchar por una Euskal Herria socialista.

Esta decisión rompe la unidad del Colectivo de PPV. De aquí en adelante cada cual tendrá como prioridad su propia dinámica para su excarcelación y ello hará imposibles otras dinámicas conjuntas, colectivas, de lucha.

 Esta decisión es profundamente insolidaria para con los PPV que en peor situación mantengan los Estados. A nadie se le escapa que es España (Francia) con su Ministerio del Interior y su Dirección General de Instituciones Penitenciarias quien va a marcar el ritmo de la represión o de las concesiones. El ritmo de “a ti te doy esto y a ti te lo quito”.   Y en esa tesitura ¿qué ocurrirá?

Pensamos que no hay estrategia política que sustentándose fundamentalmente en la legalidad de nuestro enemigo, se salve de la sumisión al mismo. Si nuestro futuro tiene que ver con una Euskal Herria socialista, la única alternativa posible es la amnistía.

 Y es ahí donde, desde la calle, tenemos que dar todo en la lucha por la amnistía. Ahí es donde tenemos que unir y reunir voluntades en el camino hacia una solución que solo la lucha la hará definitiva. Aunque al día siguiente tengamos que seguir luchando para defenderla.

 Jon Iurrebaso Atutxa ETA-ko euskal preso politiko ohia

Kolektiboak hartutako erabakiaren inguruan

Alderdiek, kolektiboek edo espetxean nahiz “kanpoan” dauden militanteek hartutako jarrera politikoen aurrean dugun iritzia edozein dela ere, ideia, kokatze eta dinamika politikoei buruzko eztabaida, gure ustetan, gutxieneko irizpide batzuei loturik egon beharra dago.

 Dimentsio publikoari dagokionez, errepresioak baldintzatzen badu ere, hurrengo hauek dira, gure aburuz, eztabaida politiko orok izan beharko lituzkeen premisa eta betebeharretako batzuk: edozein mintzakideren aurrean iritzia emateko buruaren jabe izatea, ados ez gaudenekiko errespetua, kritika eta autokritika egiteko prest izatea, ikuspuntuak adierazteko mugarik ez jartzea, norberaren jarreraren kasuan nahiz hirugarrenei egiten zaizkien kritiken kasuan.

 Esanak esan, EPKK-ren gehiengoak hartutako erabakiaren inguruko aipamen bat edo beste egingo dugu modu laburrean bada ere, bada, Espainia eta Frantziako espetxe-politikari heltzeko banakako hautua egin dute, espetxe-onurak eskuratzeko edo, hala badagokio, kartzelatik  banaka ateratzeko.

 Praktikan eta erabakiaren mamiari erreparatuz gero, ez dira Amnistiaren parametroak kontuan hartzen, bai zentzu taktikoan (errepresaliatu guztiak etxera itzultzea) bai zentzu estrategikoan (Euskal Herriaren eskubide nazionalak eta sozialak aitortzea). Ondorioz, errepresioaren noriak biraka segituko du gelditu gabe eta, lehenbiziz, ez diogu aurre egiten Euskal Herriarentzako independentziaren eta sozialismoaren, hau da, Amnistiaren aldeko borroka erabiliz.

 Horrez gain, ez da soilik kartzelei dagokien kontu bat, izan ere, badela denbora, Sortu indarrezko legalitatean kokaturik dagoela, eta ETAk jarduna bertan behera utzi duela eta beraren armagabetzea gertatu egin dela. Estatuei aurre egiteko zirkulu politikoa itxi egin da. Hemendik aurrera Ezker Abertzale Ofizialak, eta bere mendean dagoen orok, espainiar eta frantses legalitatearen parametroen pean jardungo du soil-soilik.

 Gure etsaien legeriari men egin eta heltzeko erabakiak iraganaren eta geroaren arteko mugarria ekartzeaz gain, etorkizuna baldintzatzen du nola edo hala, alegia, Euskal Herria sozialistaren alde borrokatzeagatik espetxeratuak izango diren euskal militante berrien etorkizunaz ari gara.

Halako erabakiak hautsi egin du EPPK kolektiboaren batasuna, eta hemendik aurrera norberaren lehentasuna modu indibidualean kartzelatik ateratzea izango da, baterako borroka-dinamikak edo borroka-dinamika kolektiboak galaraziz.

 Era berean, halako erabakiak solidaritate eza itzela izan da barruan egoerarik kaskarrenean dauden Euskal Preso Politikoentzat. Jakin ondo dakigu Espainiako (Frantziako) Barne Ministerioak eta haren menpeko Espetxeetako Zuzendaritza Nagusiak errepresioaren edo kontzesioen erritmoa markako dutela, hau da, “zuri hauxe emango dizut eta zuretzat, ordea, hauxe kenduko”. Halako egoera ikusita, zer gerta daiteke?

 Gure iritzirako, etsaiaren legalitatean oinarritzen den edozein estrategia politiko etsaiaren beraren menpe egongo da beti, inolako salbuespenik gabe. Baldin eta etorkizunean Euskal Herria sozialista ikusi nahi badugu, amnistia dugu horretarako aukera bakarra.

 Dena eman behar dugu bide horretatik, kaletik, eta indar guztiak jarri behar ditugu amnistiaren aldeko borrokan. Horixe izan behar du gure elkargune eta, guztion gogoak batuta,  hortxetik abiatu behar dugu irtenbidearen bidean, baina borrokak bakarrik ekarriko digu behin betiko amaiera, nahiz eta, lortutakoa defenditzearren, biharamunean borrokari eutsi behar diogun.

 Jon Iurrebaso Atutxa ETAko euskal preso politiko ohia

Eusko Ekintza sortu zen unetik Amnistia osoa aldarrikatu egin du Euskal preso, iheslari eta oro har errepresaliatu politiko guztientzat.   Era berean badakigu soil-soilik  Amnistiak, bere esanahi politiko guztiarekin, ekarriko duela gatazkaren zikloaren benetako amaiera.

Amnistia helburu estrategikoa izanik, bitartean, euskal presoek jasaten duten beraien oinarrizko eskubideen urraketekin amaitu behar da, bereziki larriki gaixo dauden preso politikoen kasua. Horregatik Eusko Ekintzatik txalotu nahi dugu Amnistiaren Aldeko eta errepresioaren Kontrako mugimendutik azken hilabetetan eman diren hainbat ekimen. Ekimen hauek eta jada hainbat urte duen lan militanteak, eta preso politiko beraiek egindako borrokak, Amnistiaren aldarrikapen historikoa berriro plazaratzea lortu dute. Bereziki hunkigarria izan zaigu preso ohiek gaixo dauden preso politikoen eskubideen alde Etxarri Aranatzen burututako gose greba.

Borroka hauek agerian uzten dute behin eta berriro Estatuek euskal disidentziaren  kontra mantentzen duten salbuespen legedi guztia. Bereziki preso eta beraien senide eta lagunen kontra.

Horregatik Eusko Ekintzatik gure babesa eta sostengua ematearekin batera, dei berezia egin nahi dugu hurrengo igandean 14,00tan, Donostiako estropaden ondoren, Amnistiaren Aldeko Mugimenduak eta “Errepresaliatu gaixoak kalera. Amnistia osoa” lemapean deitutako manifestazioan parte hartzeko. Aldi beran Amnistiaren Aldeko Herri Mugimenduak hurrengo astetan deituta daukan beste hainbat ekitaldi ere sustengatzeko. Amnistia garaia da!!

 Euskal Herria, 2016ko irailaren 9an.

Amistiaren Aldeko eta Errepresioaren Aurkako Mugimenduak Bilboko manifestaziorako atxikimendu berriak biltzeko epea ireki du. Nahi duten pertsonek eta kolektiboek azaroak28amnistia@gmail.com helbide elektronikoan egin dezakete AZAROAREN 20ra ARTE, izena eta izenaren ondoan agertzea nahi duten kategoria (langilea, idazlea…).

Bigarren manifestazioa amnistiaren beharra berrindartzeko Amnistiaren Aldeko eta Errepresioaren Aurkako Mugimendu berriztuak.

Batzuek presoen aldeko dinamikan indarrak zatikatzeko eta beraien interes monopolistak ezartzeko azpilanean jarraitzen duten bitartean, presoen aldeko hainbat ekimen isildu eta zapuztu nahian, guk zera azpimarratzen dugu duela gutxi argitaratutako EKINTZA GARAIA DA gure agirian:

“Preso eta errefuxiatu politiko guztientzat, AMNISTIAren eskaera agenda politiko eta sozialean berriro jartzea beharrezkoa da. Hau lortzeko behar diren aldaketa judizial oro gauzatzen hasteko exijitzea ere bai. Honekin batera, preso politiko guztiak Euskal Herriratzea eta gaixorik dauden presoak, eta kondenaren hiru laurdenak bete dituztenak askatzea luzapenik gabe exijitzea, eta nola ez, errefuxiatu guztien itzulera normalizatua ere. Hain xuxen, preso politiko, eta beraien famili eta lagunen aurka azken urteetan martxan jarritako salbuespeneko lege guztiak bertan behera geratzea.

Hala nola, Amnistiaren aldeko borroka estrategikoa, eta euskal preso politiko eta beraien familien onuraren aldeko iniziatiba taktikoak ez dira elkartezinak.

Amnistiaren aldeko mugimendua indartzeko premia azpimarratu nahi dugu, preso, deportatu zein erbesteratuen egoera larria dela eta. Baita beraien izaera politikoa azpimarratzeko ere.”

Hurrengo 28an denok Bilbora preso gaixoen egoera behingoz zuzentzeko eta 29an Amnistiaren Aldeko mugimenduarekin bat berriro amnistiaren aldarrikapena plazara ekartzera.

Euskal Herrian 2015ko abuztuaren 26a.

Kartzeletako harresien beste aldean sakabanaketa, isolamendua, bizi osorako zigorrak, irainak, jipoiak, intimitatearen urraketa, komunikazioetan murrizketak, deserriratzea, bakardadea, tortura eta heriotza. Hori da euskal preso politikoek 55 urtetan zehar Espainiako eta Frantziako estatuen partez jaso dutena. Biolentzia honen aurrean preso politikoek elkartasunez, duintasunez, ausardiaz eta borrokaz erantzun egin dute, beti borrokaz.

Gure herriaren mugetatik kanpo eta batzuetan gure herrian bertan jazarpena, mehatxuak, bahiketak, atxiloketak, estatuen gerra zikina, tortura eta heriotza. Hori da 55 urtetan zehar iheslari eta deportatu politikoek Espainiako eta Frantziako estatuen partez jaso dutena. Biolentzia honen aurrean deportatu eta iheslariek tinkotasunez, inteligentziaz, eskuzabaltasunez eta borrokaz erantzun egin dute,  beti borrokaz.

Eta egoera krudel hauen aurrean beti mobilizatu izan den Euskal Herria daukagu, herri zaharra, txikia, irmoa. Espainiako eta Frantziako estatuen errepresio nazional eta sozialaren gainetik bizirik dirauen herria, zapalkuntzari borrokaz aurre egin dion herria, beti borrokaz.

Gauza asko aldatu dira Euskal Herrian Franco hil zenetik eta baita azken sei urteetan ere, baina errepresioari eta zapalkuntzari dagokionez 1975ean ainguraturik jarraitzen dugu. Errepresaliatu politikoak borrokara bultzatu zituzten arrazoiek, hots, zapalkuntza nazionalak eta sozialak, indarrean jarraitzen dute eta iheslari, deportatu eta preso politikoak ez dira iraganeko kontua. Gaur egun 450 euskal preso politiko inguru gelditzen dira, haien artean 30 urteko espetxealdiak gelditzen zaizkien hainbat.  Beste batzuek, ordea, etxera itzuli ezinik jarraitzen dute atxilotuak izan litezkeelako.

Pertsona hauek militante politikoak dira eta pentsatzen zutenarekin koherenteak izateagatik daude preso, deportatuta ala ihesean. Militante hauek hamarkadak bizirik daramatzan eta oraindik ere milaka eta milaka jarraitzaile dituen kultura politiko baten parte dira. Hortaz, errez ondoriozta daiteke militante politiko hauek etxean libre ez dauden bitartean gatazka ez dela konponduta egongo.

Soilik amnistiak eman diezaioke behin betiko irtenbidea Euskal Herriak estatuekin bizi duen gatazkari, izan ere guretzat, amnistiak preso, iheslari eta deportatuen askatasuna ez ezik, gatazkaren iturburu diren arrazoien gainditzea biltzen baitu, zapalkuntza nazionala eta sozialaren gainditzea hain zuzen ere. Gatazkaren arrazoiak gainditzea eta errepresaliatu politikorik ez egotea txanpon berberaren bi aldeak dira: errepresaliatu politikoak dauden bitartean gatazka ezingo da konpondutzat eman eta gatazka dagoen bitartean ezingo dugu bermatu errepresaliatu politiko gehiago ez egotea.

Hori dela eta, Amnistiaren Aldeko eta Errepresioaren Aurkako Mugimenduak Euskal Herria konbokatu nahi du azaroaren 28an arratsaldeko 6etan (18:00), Bilboko Bihotz Sakratutik AMNISTIA aldarrikatzeko abiatuko den manifestazioan parte hartzera.

                               Era berean, azaroaren 28a baino lehenago burutuko ditugun ekitaldi desberdinetan parte hartzeko gonbitea ere luzatu nahi dugu, lehenengo ekitaldia Bilboko Aste Nagusiko bigarren larunbatean, abuztuak 29, 19:00etan Zabalburu plazatik irtenda, burutuko dugun manifestazioa izango delarik.

Herri honetan soberan dakigu askatasuna ez digutela oparituko eta eskuratzeko bide bakarra dugula: borroka egitea. Jo ta ke amnistia eta askatasuna lortu arte!

Amnistiaren Aldeko eta Errepresioaren Aurkako Mugimendua

Bere helburuak beteta, Euskal Herrian daude jada Amnistiaren aldeko martxan parte hartutako militanteak. Amnistiaren aldeko aldarrikapena eta elkartasuna Euskal Herritik urrutien dauden preso politikoei eraman dizkiote. Martxistek poliziaren aldetik identifikazioak eta presioak salatu dituzte. Ezin ukatu une honetan antolatzeko fasean dagoen Amnistiaren Aldeko eta Errepresioaren Kontrako mugimenduaren kemena autobus bat militante horraino eramateko eta amnistiaren aldeko martxen izpiritua berreskuratzeko bidean ezarritako mugarri txiki baino sendoa.
Noticias taldeak (Deia, Diario de Noticias) jarraipen zabala eskaini dio martxari. EITB-ko irratiek berria aipatu dute beraien aldetik. Beste hedabide “hurbilagoak” ezta txintik ere. Sare sozialetan berria ere mugitu egin da militante eta ezker abertzaleko zenbait gunen eskerrez.
Amnistiaren aldeko borroka garia da!!!

  Hurrengo maiatzaren 31an manifestazio bat deitua izan da Ondarroan  “Iparra Galdu Barik” plataformaren eskutik  gaixo dauden presoak aske uzteko eta, aske utzi bitartean, Euskal Herriko espetxetara ekartzeko

ETA erakundeak borroka armatua betirako utzi zuenetik denbora gero eta aurrerago joan eta Estaduek presoen gaian ez bakarrik inolako aurrerapausorik eman ez, baizik eta hainbat kontuetan inboluzio betean daude.

Bereziki  Ibon Iparragirre, Inma Berriozabal, Josemi Etxeandia, Txus Martin, Aitzol Gogorza, Ibon Fernández Iragi, Gari Arruarte, Jose Ramon Lopez de Abetxuko, Ventura Tome, Iñaki Etxabarria eta Josetxo Arizkuren presoen egoera salatu nahi dute, “egoera kritikoan” baitaude.

Espetxe politikaren aldaketa ezak agerian uzten du normalkuntza politikorako Euskal Herrian inolako prozesu politikorik ez dagoela. Ezker Abertzaleak bere osotasunean emandako urratsen aurrean, estatuek beste aldera begiratzen dute, eta giza eskubideen urraketekin aurrera darraite. Presoen afera, nolabait, termometro bat da. Estatuen itxikeriaren termometroa hain zuzen.

Ezin dugu gure burua engaina, soilik gizartearen mobilizazioak ekarriko du presoen egoeraren hobetzea, horregatik garrantzitsua dugu ekimen bakoitza.

Eusko Ekintzak amnistia aldarrikatzen du preso eta errefuxiatuen egoera konpontzeko, garbi izanik preso eta errefuxiatuen egora konpondu gabe ez dagoela normalkuntza politikorik gurean. Baina amnistia helburu estrategikoa izanik, bitartean, beharrezkoak ditugu urratsak ematen hastea presoen egoeran, hala nola gaixorik dauden presoak askatzea eta preso kolektibo guztia Euskal Herriratzea.

 Horregatik gure sostengua ematen diogu Ondarroako manifestazioaren bezalako ekimenei eta dei egiten diegu gure herriko eragile sozial eta politikoei halako ekimenak anizten joateko gobernu zein alderdi espainolisten eta frantsesen  aurrean. Era horretan behar den bezalako presio soziala eta politikoa sortuko da eman beharreko aldaketak emateko.

Eusko Ekintza

Bake Bidea kolektiboak Baionan uztailaren 20an, larunbata, deitutako manifestazioarekin Eusko Ekintza alderdiak bat egiten du. Sostenguarekin batera, euskal herritarrei bertan egoteko deialdia ere zabaldu nahi du, beraien babesa eskainiz, iheslari politikoen egoera normaltzen joan dadin.

Egun hauetan gogoratzen dugu 77 urte igaro direla jada 1936ko uztaileko altxamendu frankistatik. Altxamendu horrek milaka hildako eta espetxeratuz gain, milaka errefuxiatu politikoaren oldea suposatu zuen. Handik ona gure herriak ez du ezta hilabete bat ere ezagutu iheslari politikorik gabe. Zazpi hamarkada nahikoa dira egoera honekin amaitzeko.

Zoritxarrez argi ikusten da estatu espainiar eta frantsesaren jarrerak ez datozela bat gatazkaren konponbidearekin. Egoera honetan euskal errefuxiatu politikoek emandako hainbat urrats ausartek, berriro ere errepresioa jaso dute erantzuna.

Errefuxiatuen egoerak, preso politikoenak bezala, konponbide kolektibo eta globala behar du. Konponbide hori AMNISTIA deitzen da. Aldi berean euskal herritar hauen ihesa eragin zuen egoerak eta askatasun demokratikoen gabeziak desagertu behar dira. Hemen ere konponbide politikoak bat egiten du errefuxiatu politikoen egoerarekin.

Gogoratu nahi dugu aldi berean, frankismoaren arduraz hainbat hitz egiten den une honetan, estatu frantses eta espainiarrek oraindik ez dituztela zuritu milaka euskal iheslari politikoekin duten zorra. Zor politiko, sozial, ekonomiko eta pertsonala. Errefuxiatu politiko hauekin zorra kitatzeak, egungo iheslari politikoen konponbidearen bidean ere lagunduko luke, zalantzarik gabe. Besteak beste, egungo iheslari politikoen arrazoiak argitzeko eta ulertzeko funtsezkoa delako onartzea egungo gatazkaren arku kronologikoa 1936ean hasten dela gaur arte.

EUSKO EKINTZA

Euskal Herria, 2013ko uztailaren 18an.

«Gatazka konponduko bada, amnistia da aukera bakarra euskal preso eta iheslarientzat. Frantzia eta Espainiako legeek aldatu egin behar dituzte horretarako, baina, bien bitartean, gaur egungo legeak betearazteko eta presoak Euskal Herriratzeko eskatzen dugu. Baita preso gaixoak askatzeko ere. Indar korrelazio estrategia baten bitartez lortuko dugu, eta Eusko Ekintza prest dago halako egoerak ekarriko dituzten mobilizazioetan parte hartzeko».

ETB-k deklarazioak jaso zituen bideo honetan, 3:19 minutuan:

Gure eremu geografikoan, duela hainbat mendetatik hona, bizi izan den jendartearen berezko eginkizun politiko, kultural zein ekonomikoen zapalkuntza eta asimilazio prozesuaren erroak oso aspaldikoak dira eta modu askotan azaldu dira historian. Prozesu luze horren aro modernoa, hurbila, 1936ko gerran hasi zen; diktadurak bultzatutako genozidioan eta Estatu Terrorismoan ezarri behar da, hain zuzen ere. 1936tik aurrera ez da izan, ezta urte bat ere Euskal Herrian, preso politikorik gabe. Euskal gatazkaren “aro modernoaren” data ezartzerakoan, datu hori adierazgarria da.

1977ko amnistia legeak gizateriaren aurkako krimenen eta estatu krimenen inpunitatea ekarri zuen eta ez borrokalari antifaxisten eskubideen itzultzea. Haientzako indultu soil bat izan zen. Harekin batera, Frantzia eta Espainiarekin mendeetan izan den gatazkaren luzapenari kondenatu gintuzten. Euskal Herriaren ukazio nazionalaren jarraipenetik erregimen totalitarioekin haustura ezak, egun “demokrazia diktatoriala” ekarri du. Legeak etengabe aldatuz presoen zigorrak, bizimodua eta eskubideak, bakarrik sistema diktatorial batek ezarri dezakeen egoera batera eraman gaitu. Delituen zerrenda modu bidegabean moldatu du, torturapean lortutako adierazpenak erabili ditu eta frogak zein epaiketak sarri berme juridiko-demokratikorik gabe eraiki.

Gatazkaren konponbidea ukatu eta Euskal Herriaren eskubide zibil eta politikoak lortu ahal izateko borrokatu diren militanteek preso segitzen dute. Espainian, 1978an hasitako demokrazia neoliberalaren erregimenak, argi azaldu du, behin eta berriz, PP zein PSOE ren ahotik, estatu espainolak ez duela gure etorkizuna erabakitzeko dugun eskubidea gauzatu dadin inongo asmorik. Alta, bere esku dagoen guztia egingo du eskubide hori gauzatu ez dadin. Eta Frantziak, Espainiarekin dituen hainbat interes estrategiko, ekonomiko zein geopolitiko direla medio, men egiten dio Espainiak marrazten duen bide-orriari.

Estatu espainolak zein frantsesak, nazioarteko eragile batzuen aholkuak gutxietsiz, ukazioa eta errepresioa aukeratu dute konponbide demokratikoari muzin eginez, beraz Euskal Herriak lanean jarraitu beharko du demokratikoak eta legitimoak diren eskubideak lortu arte.

Honek, gure ustez, borrokari uko egiten ez zaion bitartean, atxiloketa eta errepresioa areagotu egingo du. Beti izan da horrela. Erregimen autoritario hau gainditzen ez den bitartean, historian beti gertatu izan den bezala, ez dugu lortuko preso politikoek beraien eskubideak berreskuratu ditzaten, beraien ohorea, duintasuna eta baloreak berrezarriak izan daitezen.

Gatazka politiko honek eragin dituen preso eta iheslarientzat AMNISTIA egon behar du. Horretarako, Espainiako eta Frantziako legedien aldaketak eman daitezen, indar korrelazioak suspertzen ahaleginduko gara. Bitartean, presoak Euskal Herriratzea, gaixorik daudenak eta zigorraren hiru laurdenak bete dutenak askatzea, eta oro har presoen aurkako salbuespen legediak bertan behera uztea exijitzen dugu. Bake Prozesua saihestezina eta alde guztietakoa izan dadin borrokatuko gara. Baina egun azpimarratu behar dugu aldebakartasuna ezin dela ulertu soilik etsai politikoari etengabe eskatzen duena emateko ariketa soil bat bezala. Ukatzen diguna ere, aldebakartasunatik, borrokatu eta eskuratu behar dugu.

Bukatzeko, gure errespetua adierazi nahi diegu gatazkak eragin dituen biktima guztiei, eta biktimaz ari garenean, jakina, genozidak eta gizateriaren aurkako kriminalak espreski baztertzen ditugu , eta  argi esaten dugu zor zaiela, nazioarteko legediak aitortzen dien Egia, Justizia, Erreparazioa eta berriro horrelakoak ez gertatzeko bermeak. Honekin batera, ordea, argi eta garbi esan nahi dugu genozidio frankista eta estatu terrorismoa, tortura eta errepresio bortitza pairatu duten biktimak direla, bereziki, Egia, Justizia eta erreparaziorik gabe geratzen ari direnak. Estatuak burututako gehiegikeriak eta krimenak zigorrik gabe gelditzen ari dira. Horregatik bat egingo dugu Egia, justizia eta erreparazioa lortzeko lanean ari diren estatuko eta bereziki Euskal Herriko talde guztiekin. Euskal Herriko Egiaren Batzordea da, une honetan, gai hauetan urratsak ematen hasteko tresna eraginkorrena.

Arritxu Santamaria eta Santi Merino

EUSKO EKINTZAko talde Sustatzailekoak

Euskal Herria, 2013ko urtarrilaren 5a